312 
PHRYGANIDEN. 
waarvan de voorsten gewoonlijk met haartjes bezet zijn en steeds 
takvormig verdeelde aderen bezitten , terwijl de ondersten bree- 
der zijn en in de rust geplooid; de prothorax zeer kort, de 
monddeelen ongeschikt tot kaauwen; onvolgroeide bovenkaken; 
de achterscheenen met lange sporen aan het einde en meestal 
ook in het midden. 
f De lederachtige huid dezer dieren is dik met haren bedekt; 
de kop is klein met bolle uitpuilende oogen en drie ocellen; 
de sprieten zijn ongeveer zoo lang of tweemaal langer dan het 
ligchaam en bestaan uit een zeer groot getal kleine leedjes. 
De bovenlip is zeer lang en smal, de bovenkaken zijn naauwe- 
lijks zigtbare knobbeltjes, de onderkaken zijn duidelijk zigt- 
baar, eindigen in een’ ovalen lap en dragen een’ voeler van 4 
leedjes bij het ^ , van 5 bij het $ . In eenige geslachten zijn 
deze voelers zeer harig, bij anderen sterk verlengd en in vele 
kleine leedjes afgedeeld. De onderlip is aan den voorrand af- 
gerond en draagt twee voelers , meest van 3 leedjes. De pooten 
zijn over het algemeen zeer rank, in de tarsen telt men steeds 
5 leedjes. Het achterlijf draagt bij de mannetjes eenige korte , 
gebogeue ongelede aanhangsels. 
Men ziet deze dieren meest in de nabijheid van water , over 
dag tegen stengels van riet, boomen en schuttingen rustende, 
terwijl zij tegen den avond rondvliegen en dan zeer dikwijls 
op den schijn van het licht af in onze huizen binnen komen. 
De kleinere soorten met lange sprieten ziet men dikwijls des 
avonds als muggen in troepen boven het water dansen, en zij 
vertoonen daardoor eene analogie met het evenzeer langsprie- 
tige geslacht Adela onder de motten. Ofschoon nu deze dieren 
de nabijheid van water beminnen en de larven in water leven , 
ziet men somtijds duizende Phryganiden van de grootere soor- 
ten in de dennenbosschen aan den rand der heide, waar geen 
water te bespeuren is. Wat hiertoe aanleiding geeft, is mij tot 
heden onduidelijk. — Sommigen dezer insecten geven een’ onaan- 
genamen reuk van zich. 
