PHRYGANIDEN. 
313 
De eijeren worden door 
de wijfjes als eene groene 
geleiachtige massa in het 
water gelegd en vastgehecht 
aan een stengel of blad van 
eene waterplant. De larven zijn vrij lang, cylindervormig; 
hun kop is hard, hoornig, zonder sprieten, de drie ringen 
van den thorax zijn lederachtig en dragen ieder een paar 
pooten, waarvan de voorsten de kortsten, doch tevens de krach- 
tigsten zijn. Het abdomen is met eene zachte huid bekleed 
en draagt een of drie vleezige knobbels op de eerste en twee 
pootachtige uitsteeksels aan het laatste segment. Deze larven 
vervaardigen zich kokertjes, welke aan beide einden open zijn 
en uit verschillende zelfstandigheden bestaan , die naar de 
soort schijnen te verschillen. Men vindt kokertjes van kroos- 
blaadjes, van rietstengels, van zandkorrels, van houtbrokjes, 
van slakkenhoorntjes, dikwijls zelfs met de levende slak er in. 
Inwendig zijn deze kokers zeer glad en met spinsel 
gevoerd, de larve vertoont daar buiten meestal 
slechts den kop met de drie ringen van het borst- 
stuk, doch zij kruipt er ook wel uit om eene nieuwe 
woning te vervaardigen. Als zij in pop zullen ver- 
anderen, spinnen zij de eene opening met een net- 
werk van spinsel, dat vrij ruime mazen bezit, toe 
en hechten de andere aan een’ steen, stengel of 
ander vast ligchaam. De pop moet het vermogen 
bezitten het spinsel te openen, schuift er zich 
halverwege uit, de huid barst open en de Phryganide kruipt 
naar buiten. 
De in het water levende larven voeden zich met waterplanten 
of met kleine waterdiertjes; doch er zijn ook larven, die in 
zandkokertjes buiten het water leven; deze voeden zich waar- 
schijnlijk met mos of schimmelplanten ; men vindt hen aan den 
wortel der hoornen. 
