VLIESVLEUGELIGE INSECTEN. 
319 
bestaat. De meso- en metathorax zijn beter ontwikkeld, als 
dragende de vleugels met hunne krachtige spieren; beiden zijn 
geheel aaneengesloten en vertoonen op den rug tusschen hunne 
aanhechting een driehoekig of ovaal schildje. Boven de wortels 
der voorvleugels ziet met twee hoornachtige dekschubbetjes. 
Volgens Audouin en Latreille zou het achterste gedeelte 
van het borststuk , aan hetwelk men twee luchtgaten waarneemt , 
eigenlijk de eerste geleding van het achterlijf vertegenwoordi- 
gen, ten minste in de soorten, die een gesteeld achterlijf be- 
zitten, zoodat aldaar het steeltje van het abdomen eigenlijk de 
tweede geleding zou uitmaken. Doch Kirby, Mac Leay, St. 
Bargeau, Burmeister en Westwood zijn van tegenoverge- 
steld gevoelen en meenen alzoo dat dit luchtgaten dragend ge- 
deelte we] degelijk tot het laatste segment van het borststuk 
behoort. Vergelijk Westwood’s Introduction to the modern clas- 
sification of Insects. 
De voor- en achtervleugels, waarvan de laatsten steeds den 
minsten omvang bezitten, schijnen aan den rand aan elkander 
gekleefd , ’t geen veroorzaakt wordt door een aardig mechanis- 
mus. De achtervleugels hebben namelijk aan den voorrand, onge- 
veer in het midden eene plek , bezet met eene zeer digte rij van 
sterke, naar boven omgebogen borsteltjes of haakjes, welke den 
naar beneden eenigzins omgeslagen achterrand der voorvleugels 
vasthouden. Dit alles is slechts bij tamelijke vergrooting, doch 
niet met het bloote oog te zien. 
De vleugels worden door aderen in cellen verdeeld. Daar deze 
cellen in de individuen van eene soort en zelfs bij de soorten 
van een geslacht regelmatig zijn, dienen zij (nadat Jurine de 
aandacht der natuuronderzoekers daarop gevestigd had) als ken- 
merken der geslachten {^Genera) en hebben ten gevolge van het 
meerder onderzoek, waaraan zij alzoo onderworpen zijn gewor- 
den, bijzondere benamingen ontvangen. Doch men heeft zich 
voornamelijk tot de bovenvleugels bepaald, die de meeste cellen 
en gevolgelijk ook de grootste mogelijkheid van afwijking be- 
