GAL WESPEN. 
335 
Met dit orgaan zaagt het wijfje plekjes van de opperhuid 
van takjes, stengels of bladeren open en laat door de buis 
een eitje in het gemaakte wondje nederglijden , te gelijk met 
een droppeltje van zeker irriterend vocht, ’t geen ten gevolge 
heeft dat het plantensap in grootere hoeveelheid naar de ge- 
wonde plaats toestroomt en het celweefsel der plantendeelen al- 
daar eene verandering ondergaat, zoodat er galnoten of andere 
zonderlinge uitzettingen uit, ontstaan. In deze galnoten , ap- 
peltjes of uitwassen leven de larven, welke meest in een’ hal- 
ven cirkel gebogen liggen en geene pooten, maar wel eenige 
spierknobbeltjes aan de 
buikzijde bezitten. Gewoon- 
lijk zijn deze maskers 
tegen het najaar volwassen 
en brengen den winter iii 
den poppentoestand binnen 
de galappels door, terwijl 
sommige soorten zeer vroeg 
in het voorjaar naar bui- 
ten kruipen en eerst eenigen tijd onder dorre bladeren blijven 
vertoeven. De meest bekende galnoot is die van Cynips Qtier- 
cus folii L., welke op de eikenbladeren aangetrofien wordt, 
meestal fraai geel en rood gekleurd is en welke wdj hiernevens 
met de larve en de wesp (deze laatste vergroot) in houtsnede 
voorstellen. Iedere soort van galwesp heeft overigens hare ei- 
genaardige behuizing, welke zooweel in vorm als kleur zeer aan- 
merkelijk van anderen kan verschillen. Die van Cynips fe- 
cnndatrlx gelijken veel op gesloten bloemknoppen, die van 
Ter as terminalis op appelen, waarvan zij ook de grootte heb- 
ben. Het geslacht der eiken schijnt onder alle boomen de 
meeste soorten van galwespen te voeden. De galappels, die 
vroeger tot het maken van inkt algemeen werden gebruikt, 
komen uit de Levant en groeijen in ons vaderland niet. 
Het zonderlingste in de huishouding dezer insecten is, dat 
