360 
MIEREN. 
zien van kliertjes, welk een zeer sterk zuur vocht afschei- 
den, het mierenzuur, acidum formicarmm^ welks zamenstelling 
o. a. door Berzelius onderzocht is. De vleugels zijn over 
het algemeen zeer groot, met weinig en somtijds zeer doorschij- 
nende aderen. 
Van oude tijden af hebben deze insecten de aandacht 
der menschel! tot zich getrokken, gelijk o. a. reeds uit de 
spreuken van Koning Salomo blijkt. Onder de entomologen 
hebben meer bijzonder Swammerdam, Latreille en Hüber 
hunne levenswijze nagegaan, die voorzeker zoo merkwaardig 
is dat zij ten volle herhaalde nasporingen verdient. Het is 
algemeen bekend dat de mieren in talrijke gezelschappen bin- 
nen nesten leven; doch het is niet aan ieder bekend dat deze 
woningen zeer verschillend ingerigt zijn. Sommigen bestaan 
enkel uit aarde, anderen uit dennennaalden, aarde en stroo- 
tjes, weder anderen, die in boomen gebouwd zijn, hoofdzake- 
lijk uit houtvezels. Meestal treft men in een nest alleen ge- 
slachtsloozen, larven en poppen aan ; doch op een voor ieder 
soort bepaald tijdstip in het jaar komen de mannetjes en wijfjes uit 
de cocons te voorschijn ; deze worden eerst door de werksters ge- 
vangen gehouden tot het weder of eenige andere invloed voor 
de paring gunstig is. Alsdan mogen zij plotseling op een 
stillen namiddag gezamenlijk het nest verlaten, waarop zij heen 
en weder vliegen en in de lucht paren. Korten tijd daarna 
sterven de meeste mannetjes, en de wijfjes, die weder op den 
grond gedaald zijn , rukken zich zelven de vleugels af, waarin 
zij door de werksters worden bijgestaan. Zij worden dan of 
weder door dezen in het oude nest gevangen gehouden of vor- 
men met eenige weinige werksters eene nieuwe colonie. De 
eijeren zijn zeer klein. Het js onbekend of de bestemming 
om werkster of vrouwelijk individu te worden reeds in het 
embryo van het ei is uitgedrukt, dan wel of (gelijk zulks bij 
de bijen plaats heeft) dezelfde larve door de opkweeking vrucht- 
baar of onvruchtbaar wordt. Daarbij komt nog eene andere 
