MIEHEN. 
o63 
rug. Het achterlijf is zwartachtig bruin; zijne eerste geleding 
is knopvormig en draagt een groot, aan de bovenzijde inge- 
sneden schubvormig deel. De pooten zijn bruin mei roode knieën. 
Het wijfje, dat ongeveer 1 duim lang wordt, gelijkt in kleur 
wel op de werkster, doch het achterlijf is bronsachtig en na- 
genoeg bolvormig; de vleugels zijn rookkleurig met donker- 
bruine aderen. Het veel slankere mannetje vertoont in het al- 
gemeen geen rood aan het zwarte ligchaam, behalve aan de 
pooten; de vleugels zijn hier weder rookkleurig, doch hebben 
vuilgele aderen en een zwart stigma. Het is deze soort, waarvan 
het mierenzuur zoo bekend is, en wier cocons en larven meer 
bijzonder onder den naam van miereneijeren doorgaan. 
Eene ongeveer even zoo gekleurde soort, M. cunicularia TjATr. 
leeft in de duinstreken ; bij deze heeft de werkster den kop en 
het achterlijf zwart, de omgeving van den mond, de eerste ge- 
leding der sprieten, de pooten en het borststuk bleek rood. 
Eene zeer lastige soort is M. nigra L., daar zij de huizen 
binnensluipt en vruchten, suiker en andere zoetigheden snoept. 
De werkster is 7 streep lang, blinkend pekzwart , met de kaken 
en de eerste geleding der sprieten wat lichter van kleur, de 
dijen en scheenen bruin, de tarsen rood. 
M u T I L L E N. 
Men heeft de Mutillen dikwijls met de Mieren in eene fa- 
milie vereenigd, doch zij onderscheiden zich ten sterkste dooi- 
de twee kenmerken, dat hier weder alleen mannelijke en vrou- 
welijke individuen voorkomen en dat de soorten niet gezellig 
leven. De mannetjes hebben vleugels, de wijfjes zijn vleugelloos ; 
ook ontbreken haar de bijoogjes, doch zij bezitten een’ angel 
gelijk van deze familie af tot aan de bijen toe voorts altijd 
het geval is. 
Hier zijn de sprieten draad- of borstelvormig , met de 1ste 
