GHAAFVVESPEN. 
869 
is als de vijf overige ringen. Het middeltje van het sterkst gere- 
gen juffertje is in de verste verte niet bij dat van deze wesp 
vergelijkbaar en men staat verstomd , wanneer men bedenkt dat , 
de dikte van het tegument niet eenmaal mede-gerekend , in een’ 
omvang niet grooter dan dien van eene fijne speld , darmkanaal , 
zenuwstreng, slagader en twee luchtbuizen plaats kunnen vin- 
den. Het insect is zwart, ietwat harig, aan de ligchaamszijden 
met eenige zilverachtige haren bedekt; een gedeelte van het 
steeltje en het tweede segment van het achterlijf met den rand 
van het derde zijn rood. Dit diej leeft voornamelijk op zand- 
gronden en graaft met kaken en pooten zijne holen; het laadt 
zijne groote kaken vol zand, gaat achteruit zijn hol uit, keert 
om , vliegt een voet verder , draait zich met een zwenk om en 
strooit het zand als uit een’ gieter om zich heen. In zijn nest 
begraaft het groote rupsen (Shuckard en St. Pargeau zeggen 
Spinnen) als voedsel voor zijne jongen. Men ziet deze wesp 
afgebeeld op Plaat XXIV bij fig. 10. 
Een zeer fraai geteekend diertje is Ceropales maculata E. , 
welke soort in ons vaderland niet gemeen is. Deze wesp is 
zwart, inet roode pooten; het aangezigt, een dwarsbandje achter 
het schildje, twee vlekjes in de zijden van het eerste segment 
des achterlijfs, de zoom van het tweede en een of twee vlekjes 
in het midden van de laatste ringen zijn ivoorwit, de vleugels 
aan het einde donker s^ezoomd. 
De geslachten Pompilus^ Agenia en Priocnemis^ welke on- 
derling slechts gering verschil aanbieden, leveren ons een ta- 
melijk aantal inlandsche soorten op , waarvan de meest gemee- 
nen zijn Pomp. viaticus en Priocn. fioscus. De eerste , afgebeeld 
op Plaat XXIV bij fig. 11, is zeer donker zwart en harig op 
kop en borststuk , en heeft de drie eerste ringen van het achter- 
lijf donkerrood met een bruine en twee zwarte geschulpte zoomen ; 
het overige deel van het achterlijf is donkerbruin. De vleugels 
zijn donker met breeden zwarten rand. Het achterlijf is slechts 
door een kort steeltje aan den thorax verbonden. Dit dier ver- 
24 
