BIJEN. 
881 
noegzaam voedsel voor haar eigen kroost voorzien is. Het schijnt 
wel dat het ei der sluipbij (indien wij dien naam gebruiken 
mogen) het eerst uitkomt ; het kan ook zijn dat hare larve die 
der nestbouwster vermoordt. 
De larven der bijen hebben nagenoeg dezelfde gedaante als die 
der wespen (verg. bladz. 319). De kop is klein, vertoont ons 
geene oogen , maar ter plaatse waar men die zoeken zoude, 
twee gelede, tepel vormige uitsteeksels. Iets lager ziet men eene 
kleine, dwarse lip en een paar hoornachtige kaken, waaronder 
nog twee vleezige deelen, als twee onderkaken, en nog iets 
lager een tepeltje, waaruit de spinstof voortkomt, waarmede 
de larve haar cocon bereidt. Het ligchaam telt , zonder den kop, 
14 ringen; pooten zijn niet aanwezig, maar wel op de zijden 
van het lijf uitstekende knobbels. 
Naar den vorm der monddeelen bij de volkomen insecten 
wordt deze familie in twee groepen verdeeld, waarvan de laat- 
ste verreweg de rijkste aan soorten en de belangrijkste is. Bij 
de eerste is de kin {mentum) lang, speerijzervormig, doch de 
onderlip en de onderkaken zijn kort; bij de tweede is de kin 
wel weder lang , doch vierhoekig van vorm , terwijl de lip een 
smalle strook uitraaakt, langer dan de kin en aan beide zijden 
van een even lang draadvormig orgaan {Paraglossa ^ Illig.) 
vergezeld, zoodat de onderlip met de mede verlengde onder- 
kaken een’ langen zuiger vormen, welke ver voor het hoofd 
kan worden uitgestoken, doch in de rust eenigzins hoekig ge- 
bogen in den vorm van een 2 tegen de keel en de borst 
wordt aangesloten. 
De eerste groep, die der Andreniden genoemd, bevat uit- 
sluitend eenzaam levende soorten. De meesten graven holen in 
den grond in zandige en zonnige streken en dikwijls op vast- 
getrapten bodem , zoo als voetpaden ; in het onderste deel dier ho- 
len leggen zij een ei met een zekere hoeveelheid stuifmeel ver- 
mengd met een weinig honig, daarop maken zij eene afscheiding 
van aarde, leggen weder een ei met den stuifmeelbrij en zoo 
