406 
DAGVLINDEKS. 
sicae ^ Rapae en Napi^ waarvan de rupsen op kool, radijs, 
knolleii , mostaard en oost-indisclie kers leven. Zij zijn allen in 
het eerste deel van Sepp’s bovengenoemd werk beschreven en 
meesterlijk afgebeeld. Het grootere witje heeft de boven vleu- 
gels met zwarten voorhoek geteekend en bovendien bij het 
wijfje met twee zwarte vlekken in het midden , de achtervleu- 
gels zijn met eene zwarte vlek aan den rand geteekend en 
hunne onderzijde is botergeel gekleurd. De rups van deze soort 
is nagenoeg 4 duim lang, ietwat harig, blaauwachtig groen, 
met zwarte stippeltjes getijgerd , met eene gele ruggestreep en 
twee dergelijke zijdestrepen ; haar kop is meer blaauwachtig met 
een’ gelen keper. In sommige , zeer drooge zomers kan zij on- 
berekenbare schade aan kool en knollen veroorzaken. Haar pop 
is geel gekleurd met zwarte stippeltjes, aan het staarteinde en 
om het midden vastgehecht. Het geaderde witje (P. Crataegi ) , 
dat meer in Gelderland voorkomt, is geheel wit, met zwarte 
aderen op de vleugels. De rups, die harig , graauw is met 
zwarte en oranjekleurige vlekken, leeft op de ooftboomen en 
meidoorn. Eene kleinere en veel fraaijere soort is Anthocharis 
Cardamines L., het peterselie-beestje; deze, welke in het eerste 
voorjaar vliegt, heeft de spits der voorvleugels boven zwart, 
onder groenachtig en op het midden dier vleugels een zwart 
streepje; bij het mannetje vertoonen zij bovendien eene vrij 
groote oranjekleurige vlek aan de boven- en onderzijde; de 
achtervleugels zijn boven zuiver wit, onder wit met geelachtig 
groen gemarmerd. Vlugt 4 duim. De rups leeft op pinkster- 
bloemen of veldkers. Ook noemden wij zoo even de Citroenka- 
kapel ; deze, in het systeem Rhodocera RJiamni L. geheeten , 
heeft eenigzins sikkel vormige vleugels (verg. Plaat XXVI, fig. 2), 
welke bij het mannetje citroengeel, bij het wijfje licht geel ge- 
kleurd zijn, met een vierhoekig oranje vlekje op het midden. 
Hare dofgroene, boven de pooten met eene witte streep geken- 
merkte rups, leeft op wegedoorn of sporkenhout, gelijk de La- 
tijnsche naam te kennen geeft. Men ziet dezen vlinder reeds in de 
