410 
DAGVLINDERS. 
melijk veelvuldig voorkomende soort, afgebeeld in Sepp’s werk , 
Deel lY, n. 22. 
Het geslacht Vanessa levert na de Witjes (uit het geslacht 
Pieris) de meest bekende dagvlinders op , die men alge- 
meen met den naarn van Schoenlappers "i) bestempeld. Zij on- 
derscheiden zich van de vorigen, voornamelijk door behaarde 
oogen en doordien bij velen de buitenrand der vleugels in punten 
uitloopt. Hunne rupsen zijn van den tweeden iijfsring af ge- 
doomd ; hunne poppen zijn meest zeer knobbelachtig, hoekig 
van vorm, met zilveren en gouden vlekjes versierd, en hangen 
aan het staartpunt, dat met eenig spinsel tegen heiningen of 
boomen vastgehecht is. 
Onder dezen vindt men den prachtigen Koningsmantel ( Van. 
Antiopa L.), die zwart is met een rooden gloed en een’ gelen 
of witten zoom heeft aan de vleugels en voor dien zoom eene 
reeks van helderblaauwe ovale vlekjes ; den Paauwoogvlinder , 
[Van. lo. L.) wiens vleugels ons op de bovenzijde vier groote 
oogvormige vlekken vertoonen en waarvan wij eene afbeelding 
hebben opgenomen bij fig. 6 op Plaat XXVI. Hunne rupsen 
voeden zich met brandnetelen, evenzeer als die van Urticae 
en Polychloros ^ de groote en kleine Aurelia, die men afgebeeld 
ziet in het eerste deel van Sepp’s werk , bij nummer 2 en 8. 
De Satyriden of Zandoogjes vormen de vijfde groepen in ons land 
slechts een geslacht, namelijk Satyms. Ook bij deze groep zijn de 
voorpooten verkort en missen zij de klaauwtjes, maar bovendien 
zijn in de boven vleugels een, twee of drie aderen merkelijk ver- 
wijd en opgezwollen; de rupsen zijn met zeer kleine haartjes be- 
zet, hebben twee uitstekende puntjes aan den laatsten ring, leven 
van grassoorten en verpoppen zich hangende met het staart- 
einde aan stengeltjes. Nagenoeg al deze vlinders vertoonen ons op 
de vleugels kleine oogjes met witte pupillen. Eene der meest 
0 De afleiding van dien naam stel ik mij zoodanig voor : Schoen = schoon , 
fraai, en lapijen — vleugels. 
