AVOND VLINDERS. 
417 
wen langsstreep en zwarte dwarsbanden. Zijne sprieten zijn dik , 
zwart met eene witte vlek aan het einde; de bovenvleugels zijn 
donkerbruin met gele en grijze vlekjes en wolkjes; de onder- 
vleugels zijn okergeel met twee zwarte dwarsbanden naar den 
buitenrand toe. Deze is de eenige inlandsche vlinder, welke 
geluid van zich geeft; wanneer men hem aanraakt, laat hij een 
piepend geratel hooren; het is nog onbekend door welk orgaan 
dit geluid^ veroorzaakt wordt. De rups van den doodshoofd- 
vlinder, welke op aardappelloof aangetrofien wordt, is onze 
grootste rups , fraai citroengeel of lichtgroen , met helder blaauwe , 
aan de benedenzijde zwart gezoomde schuine strepen en een’ 
krommen hoorn op den laats ten ring. Omtrent het geluid van 
den vlinder kan men verscheidene opstellen lezen in het Tijd- 
schrift voor 'Entomologie, i) 
Het laatste gelacht der Sphingiden heet Smerinthus; het 
heeft geen haarbundeltje aan het eind der sprieten, een zeer 
korten roltong en den buitenrand der boven vleugels gegolfd. 
Yan dit geslacht hebben wij eene soort laten afbeelden bij 
fig. 11, op Plaat XXYl, namelijk Sm. Tiliae L. , wier rups 
op linden en ijpen leeft. De vlinder is bruinachtig groen van 
lijf, zijne voorvleugels zijn groen of kaneelkleurig met een’ 
lichteren dwarsband over het midden , waarop twee hoekige 
groene of bruine vlekken met witte randen, de ondervleugels 
kaneelkleur met zwart aan den achterhoek. De rups is licht- 
groen met vele kleine wratjes bezaaid en aan de zijden met 
zeven schuine, boven roode, onder witte strepen versierd; de 
hoorn is blaauw en daaronder ziet men op de staartklep een’ 
krans van oranje driehoek’ige uitsteeksels. 
De poppen van al deze Sphingiden rusten zonder spinsel 
in de aarde. 
De laatste groep uit deze familie kon ook wel bij die der 
Bombycinen aangesloten zijn ; de rupsen toch spinnen zeer groote 
’) Zie 2e Deel, blz. 116. 3e Deel, blz. 120 e. z. v. 
27 
