434 
UILEN. 
soorten Leporina^ Aceris bijzonder harig en niet minder ruig 
dan de beerrupsen; doch in den regel zijn de rupsen der uilen 
naakt of met zeer weinig en zeer korte haartjes bezet. Gewoonlijk 
hebben zij 16 pooten, namelijk 3 paar voor-, 4 paar midden-, 
1 paar achterpooten , doch die der laatste groepen, b. v. der 
geslachten Plusia , Catocala , Euclidia missen een of twee paren 
van de middelpooten. De meesten dezer rupsen leven in de 
opene lucht, op de takken en bladeren van boomen, heesters en 
kruiden; doch velen leven ook des daags onder den grond en 
komen alleen des nachts naar boven om voedsel te gebruiken, 
terwijl anderen in den stengel of de wortels van vele gewassen 
leven en nimmer het daglicht zien ; men treft weder anderen 
onder den bast der boomen aan en in het algemeen kan men 
zeggen dat zij de duisternis beminnen boven het licht. Dit is ook 
in den regel den vlinders aangeboren en slechts weinige soorten 
b. V. Plusia gamma ziet men op helderen dag rondvliegen en 
de sappen uit de bloemen zuigen. De poppen liggen gewoon- 
lijk in de aarde verborgen, dikwijls in een ovaal cocon, dat 
door de rups uit aardkorrels en het kleverige spinsel vervaar- 
digd is. De poppen van eenige soorten zijn met een blaauw- 
achtig waas , als dat der blaauwe druiven bedekt; bij eenigen steekt 
de scheede des zuigers beneden die der pooten en vleugels in 
een’ stompen kegel uit. 
Ofschoon wij boven opgaven dat de vleugels van den vlinder 
in de rust gewoonlijk als de twee zijden van een dak geplaatst 
zijn, moeten wij hierbij toch opmerken dat de hoek, welke op 
die wijze door den stand der vleugels gevormd wordt, niet 
altijd dezelfde is, maar bij sommigen , b. v. Triplasia^ vrij scherp, 
bij anderen b. v. Bysodea zeer gering is en dat er zelfs soorten 
gevonden worden, b. v. de welbekende Pronuha^ bij welke de 
vleugels zeer dikwijls in een en hetzelfde vlak liggen. Ook zijn zij 
bij eenige soorten meer driehoekig uitgezet , bij anderen minder. 
Bij de meeste Noctuiden vertoonen de bovenvleugels twee stand- 
vastige vlekken, de ronde vlek meer naar den vleugelwortel 
