466 
CRAMBINEN. 
van bijna 4 duim. Zijne onderpalpen zijn vijf maal langer dan 
de kop en steken als twee dolken naar voren. Het lijf en de 
boven vleugels zijn bij liet mannetje aschkleurig geel, bij het 
wijfje aschkleurig graauw ; de ondervleugels zijn bij beiden wit. 
Op de weiden en ook onder boomen , doch steeds tusschen 
het gras, treft men de soorten van het geslacht Cra?n,hus aan, 
’t geen in ons vaderland meer dan 20 soorten telt. Eene der 
fraaisten vertoont ons de 1® figuur op Plaat XXX, Cr. pne- 
tellus L, welke den kop, de voelers en den rug zilverwit heeft 
met gele schouderdekken en bruine sprieten. De bovenvleugels 
zijn bij dit vlindertje bruinachtig geel met twee zilverwitte 
vlekken in het midden, waarvan de eene wigvormig naar den 
vleugelwortel toegespitst is, de andere, door eene naauwe straat 
van de eerste afgescheiden, ovaal is, min of meer vierhoekig; 
de ondervleugels zijn geelachtig wit. De meest gewone soort is 
wel Cr. hortuellus Hübn. , vooral in hare lichtere variëteit; alsdan 
zijn kop, palpen , sprieten , borststuk en voorvleugels licht stroo- 
geel met eenige flaauwe strepen van bruine atomen en een lood- 
kleurig met bruin afgezet bandje tegen den buitenrand des 
vleugels. Op geestgronden en heidevelden is tamelijk gemeen 
Cr. tristellus W. V., welke ietwat grooter is dan de meeste 
andere soorten en kop en rug lichtgraauw heeft, terwijl het 
achterlijf en de pooten grijs zijn. De bovenvleugels zijn smal, 
en van kleur dan eens vuil stroogeel, dan weder koffijbruin. 
Over het midden van den vleugel loopt in de lengte eene smalle 
zilverstreep , welke zich naar achteren in 4 geelachtig witte stralen 
verdeelt en onder welke eene zwarte schaduwstreep gezien wordt. 
Uit de tweede groep moeten wij vooreerst opnoemen de zeer 
bekende Wasmot., Galleria mellonella L. [Cerella Tr.). Deze 
rups is den bijenboeren overbekend, daar zij binnen de korven 
van was leeft. Zij heeft 16 pooten, is naakt, geelachtig wit 
met eenen bruinen kop en een bruin halsschild. Zij spint 
tegen den rand der korven kokers van zijde, ongeveer van de 
dikte eener penneschacht en gewoonlijk meer dan anderhalve 
