MOTTEN. 
479 
’t geen dan liet eikenhakhout niet weinig ontsiert. De vlinder 
is grooter dan de zoo even vermelde ; op kop, rug en voorvleugels 
fraai bruinachtig geel; de kuif op den kop hangt naar voren 
over; de sprieten zeer geelachtig wit; de ondervleugels en het 
achterlijf glanzend grijs. Wij hebben dit vlindertje laten afbeel- 
den op Plaat XXX bij fig. 14. 
PÏERUPHORIDEN OF VEDERMOTTEN. 
Deze laatste familie der vlinders is eene der kleinsten en sluit 
zich zeer geleidelijk aan de vorige aan, zoowel wat den verleng- 
den vorm van ligchaam , sprieten en pooten betreft , als met opzigt 
tot de smalle vleugels. Het voorname onderscheid bestaat daarin 
dat de vleugels en bepaaldelijk de ondervleugels door spleten in 
gevederde slippen zijn verdeeld, zoodat deze schijnen uit veder- 
tjes te zijn zamengesteld ; ieder dezer slippen draagt franje aan 
beide zijden. In de rust worden deze vleugels horizontaal ge- 
dragen en de verschillende vedertjes zoodanig onder elkander 
gebogen, waarbij de boven vleugels dikwijls dubbel toeslaan, dat 
men waant eene langbeenige mug te zien. De pooten zijn zeer 
lang en dun ; de voorpooten bezitten eene spoor, de middelpooten 
twee aan het einde, de achterpooten vier in het geheel. De zuiger 
is in den regel lang, de lipvoelers vrij lang, de onderkaakvoe- 
lers ontbreken. 
Deze vlindertjes vliegen des avonds en rusten over dag; hunne 
rupsen zijn vrij dik naarmate der lengte, meest met lang be- 
haarde knobbeltjes bezet, en hebben 16 pooten; zij leven op krui- 
den en zijn langzaam in hare bewegingen. De poppen zijn of in een 
dun spinsel ingesloten , of wel hangen aan het achtereinde tegen 
eenen stengel op en bezitten dan het vermogen om zich bij de 
inplanting van het achterlijf met een’ plotselingen slag als die 
van een stalen veer achterover te werpen, zoodat de kop na- 
genoeg op den staart rust. 
