502 
DAZEN. 
waaruit men heeft opgemaakt dat zij niet in staat zijn derge- 
lijke voorwerpen in hunne snelle vlugt te zien. De mannetjes 
van het eigenlijke geslacht Tabanus ziet men dikwijls bij zeer 
warme zomerdagen in lanen van buitenplaatsen op ongeveer 
10 voet boven den grond met groot gesnor der vleugelen op 
eene en dezelfde plek eenigen tijd als in de lucht hangen , om 
dan plotseling een pas of 30 voort te schieten , snel om te 
zwenken , terug te keeren , weder stil te staan en alzoo een 
half uur lang dezelfde manoeuvre te herhalen. 
De larven leven in de aarde. De Geer heeft er eene be- 
schreven in zijne Mémoires i). 
Wij kennen nog slechts vier inlandsche geslachten in de 
familie der dazen en niet meer dan een twaalftal soorten. Het 
geslacht Tabanus , dat de meeste en grootste soorten bevat , 
heeft het derde lid der sprieten met een uitsteeksel aan de 
bovenzijde voorzien en dus eenigzins gevorkt. Tabanus autum- 
nalis L., eene der gemeenste soorten , door ons afgebeeld op 
Plaat XXXII bij fig. 3 , heeft het aangezigt en de voelers 
grijs, de sprieten zwart , de oogen oranje met vier purper- 
strepen , het middellijf blaauwachtig grijs , harig, met vier bruine 
langsstrepen , het achterlijf grijs met vier rijen van donkere, 
schuinliggende , bijna vierhoekige vlekken , den buik lichtgrijs , 
de dijen en tarsen z war tachtig, de scheenen vuilwit met bruine 
tippen ; lengte nagenoeg 2 duim. Deze vlieg valt voornamelijk 
de paarden aan, terwijl de grootere, meer geelachtig leder- 
kleurige soort. Tab. bovinus , liefst het rundvee aanvalt. Yoor 
den mensch is bijzonder lastig de Haematopoia pluvialis L., 
aldus genoemd omdat zij bij regendagen bloedgieriger is dan 
bij helderen zonneschijn. Bij deze is het derde lid der sprieten 
niet gevorkt en met de daarop rustende drie kleine leedjes 
eenvoudig kegelvormig. Deze vlieg is slechts 1 duim lang, 
zwartachtig grijs , met drie lichtere langsstrepen op den thorax , 
het achterlijf met witte insnijdingen en twee rijen van grijze 
1) Deel VI bl. 86, Duitsche Vert. PI. 12 f. 6—10. 
