HORZELS. 
521 
rust over elkander en hebben aan de achterzijde bij de basis 
vrij groote lapjes, die de kolfjes bedekken. De vleugeladeren 
zijn niet velen in getal, zoo als bij de eerste geslachten der vol- 
gende familie. Het achterlijf wordt naar den buik toe omge- 
bogen gedragen. 
Het is de levenswijs, die deze dieren merkwaardig maakt, 
en welke reeds in de voorgaande eeuw de aandacht van natuur- 
onderzoekers als Malpighi, Vallisnieri en Eéaijmur heeft 
tot zich getrokken. Onder de Nederlanders heeft Dr. A. Numan, 
directeur van ’s Rijks Veeartsenijschool, dit onderwerp, wat de 
paardenhorzels betreft, grondig onderzocht en uitvoerig behan- 
deld, alsmede door fraaije en duidelijke platen opgehelderd. 
De horzels zijn parasiten van kruidetende zoogdieren; hunne 
eijeren worden door de moedervliegen op de huid of het haar 
dier zoogdieren gelegd en vastgekleefd. Van die, welke in het 
rund leven, wordt het ei door de huid van het jonge koebeest 
gestoken; de larve, daaruit voortgekomen, leeft nu binnen eene 
zweerachtige blaas onder de huid, geheel door etter omgeven. 
Omstreeks het midden van Mei is de larve volwassen ; zij is dan 
bijna 3 duim lang, elfringelig, bruin, zonder pooten, met zes 
of acht plooijen in de lengte; aan den mond twee knopvor- 
mige verhevenheden en aan het achterlijf eene platte vlakte 
met 2 groote luchtgateii en acht zeer kleine openingen, bene- 
vens den anus. Zij steekt alsdan dikwijls dat achtereinde door 
de spleet der blaas — de opening , waardoor het ei naar binnen 
gebragt werd , is namelijk steeds grooter geworden — naar bui- 
ten, glijdt eindelijk plotseling daaruit, en valt op den grond, 
waar zij binnen hare eigene loslatende en verhardende huid 
tot pop wordt. De vlieg , Oestrus Bovis L. genoemd , is weinig 
meer dan 1, 3 duim lang, heeft het benedengezigt met geelachtig 
wit vilt bekleed, de sprieten glimmend zwart, het voorhoofd 
1) Zie Nieuwe Verhandelingen der eerste klasse van het Koninklyk-Neder- 
landsche Instituut van Wetensch. enz. Deel IV bl. 139 — 281. 
