DE SLANGEN. 
11 
eene lange in twee priemvormige punten uitloopende tong; 
met onder de huid verborgene gehoorwerktuigen en , hetgeen het 
hoofdkenmerk is, eenen voor uitzetting vatbaren kop. Deze 
uitzetting heeft daardoor plaats, dat de aangezigtsbeenderen , 
even als de beide helften der onderkaak niet vast, maar slechts 
met rekbare banden vereenigd zijn en derhalve bewogen en 
van elkaar verwijderd kunnen worden. Verder ontwaart men 
aan de keel eene overlangsche sleuf, ten einde ook de rekbaar- 
heid der huid aldaar gemakkelijker te maken. Er is noch 
borst- en sleutelbeen, noch een bekken aanwezig. 
Het voedsel der slangen bestaat in allerlei dieren; in de 
gevangenschap drinken zij gaarne en veel. Zij worden in alle 
werelddeelen aangetroffen, doch schijnen op de meeste eilan- 
den der Zuidzee te ontbreken. 
De slangen vormen , volgens de af- of aanw^ezigheid van 
giftwerktuigen , twee groote afdeelingen: te weten die der niet- 
vergiftige en die der vergiftige slangen. Van eerstgenoemde 
afdeeling hebben wij in ons land twee soorten, van laatstge- 
noemde slechts eene. 
DE NIET-VERGIFTIGE SLANGEN. 
Hiertoe behooren de soorten zonder eene vergif bereidende 
klier en zonder gift-uitvoerende tanden. Deze afdeeling is veel 
rijker in soorten en individu’s dan die der vergiftige slangen. 
Zij houden zich op het land, op boomen, en in het zoete wa- 
ter op, geraken echter slechts toevallig uit de monden der 
rivieren in zee. Men kan de niet-vergiftige slangen, hetzij 
volgens hare gedaante en bewerktuiging, hetzij volgens hare 
levenswijze, onder verscheidene familiën brengen, die wederom 
in geslachten verdeeld worden. Van de beide in ons land le- 
vende niet-vergiftige slangen behoort de eene onder de Land- 
slangen , en wel onder het geslacht Coronella ; terwijl de andere 
2 
