DE GROENE PAD. 
35 
overige grensprovinciën , maar ook langs den duinkant en in 
vochtige duin-valleijen, waar zij, zoo als b. v. bij Wassenaar, 
in zoo grooten getale aanwezig is, dat men er de maskers zelfs 
in de putten in menigte ziet rondzwemmen. Zij springt en 
huppelt niet, maar loopt tamelijk schielijk, zoodat men haar 
voor een klein zoogdier, b. v. eene muis, zoude houden. Zij 
klimt ook met hulp van de puntige knobbels harer voorpooten, 
gemakkelijk langs steenen of muren in de hoogte, in welker 
spleten zij dikwerf haar verblijf opslaat. Waar zij deze niet 
vindt , verschuilt zij zich in holen aan hellingen van den grond 
of ook onder steenen; in deze schuilplaatsen houdt zij ook 
haren winterslaap. Zij voert eene nachtelijke levenswijze, en 
voedt zich voornamelijk met insekten. Wanneer zij aangevallen 
wordt, perst zij uit hare huid een vocht, hetgeen als afgebrand 
buskruid riekt. In den paartijd, die in de maand Junij plaats 
heeft, begeven zich deze dieren op ondiepe plaatsen in het 
water van slooten en poelen. Zij laat alsdan haar luid , maar 
eentoonig en schel gekwaak hooren , waarbij de keel van ach- 
teren eenigzins opgeblazen wordt. De kuit heeft dezelfde ge- 
daante als die der pad; de gedaanteverwisseling van het masker 
tot het volkomen dier heeft eerst na verloop van drie tot 
vier maanden plaats. 
DE VORSCHPADDEK BOMBINATOR. 
De Vorschpadden zijn te beschouwen als eene soort van 
middenvorm tusschen de kikvorschen en padden. Zij hebben 
veelal, in hare uiterlijke gestalte, veel overeenkomst met de 
padden, maar de oorklieren ontbreken; zij zijn meestendeels 
klein, en velen, waartoe ook alle Europeesche soorten behoo- 
ren, hebben, gelijk de kikvorschen, tanden in de bovenkaak 
en in het gehemelte. 
In Nederland is ons slechts ééne soort van dit geslacht, de 
