DE BUNSl.XG. 
11 
DE B U N S I G. M U S T E L A P U T O 11 1 U S. 
De Buiising houdt in grootte, liet midden tusschen den 
Marter en de beide overige inheeinsclie wezelsoorten, het Her- 
melijn en de Wezel, en onderscheidt zich van allen dade- 
lijk door de donkere kleur zijner onderdeden. 
De Bunsing bereikt ruim anderhalven voet lengte, waar- 
van de staart een weinig meer dan een derde inneemt. Hij 
heeft in het geheel 34 tanden. De onderdeden van het dier, 
en de staart zijn zwartbruin; de overige deden licht ros en 
zwart-bont, in allerlei schakeringen, en daardoor ontstaande, 
dat het wolhaar min of meer licht of witachtig ros is, terwijl 
het eigenlijke haar eene zwartachtige tint vertoont. De lippen 
en wangen zijn wit. 
De Bunsing wordt in het gematigde en w^arme Europa 
aangetroflen , komt ook in Midden-Siberië voor, is over ons 
geheele land verbreid, behoort in alle door hem bewoonde 
streken onder de gewone dieren en is overal bekend door de 
onaangename lucht, die hij bij zich heeft, en door de scha- 
de, die hij aan het wild en tam gevogelte toebrengt. Hij 
houdt zich in onderaardsche holen op, en kiest hiervoor dik- 
wijls holen van konijnen, of verlatene holen van vossen en 
dassen. Gedurende den winter slaat hij echter zijn verblijf ook 
gaarne in onbewoonde gebouwen en schuren , stallen of zolders 
en zelfs onder hoopen steenen of hout op. Over dag verbergt 
hij zich in zijne schuilplaatsen en ofschoon hij wel eens daaruit 
te voorschijn komt, gaat hij echter, in den regel, bij nacht- 
tijd en in de schemering op roof uit. Deze bestaat uit allerlei 
zoogdieren, zooals konijnen, ratten en muizen, uit vogels en 
uiteijeren, w^elke hij uit de nesten haalt. Hij eet ook kruipende 
dieren en visschen, en haalt deze en ook de kikvorscheii, wan- 
neer het gevroren heeft, onder het ijs van daan. Ook rigt hij 
somtijds groote schade aan onder het tamme gevogelte, en 
