2S 
ZÜ0GDIEI5EN. 
tot in de steden toe ziet rondvliegen. De allergemeenste van 
deze is de D w e r g - V 1 e d e r m u i s , V espertilio pipistrelhis ; 
terwijl men ook overal, ofschoon minder talrijk, den grooten 
Laatvlieger, Vesi^'tilio serotinus , ontmoet. De Groot- 
oor, Vesp. auritus^ zal hij veel zeldzamer vliegend ontmoeten, 
en van zijne aanwezigheid zullen meestal slechts voorwerpen 
getuigen, die onder daken, op torens, in schoorsteenen en holle 
hoornen gevonden worden. De vierde eindelijk, de Meer- 
Vledermuis, Vesp. dasycneme^ zal hij vliegend niet ontwa- 
ren dan op enkele plaatsen boven de watervlakte. In de grens- 
provinciën schijnt vooral de Hosse Yledermuis, Vesper- 
tiliu noctula , meer algemeen voor te komen. 
Het volgende is alles, wat ons zelf over de inheemsche 
Yledermuis is gebleken. 
DE GROOTOOR. VESPER Til. 10 AURITUS. 
De Grootoor, welke de nieuwere natuurkundigen onder 
een eigen geslacht, Plecotus genoemd, gebragt hebben, is, 
onder alle inheemsche soorten, dadelijk te herkennen aan de 
buitengewone ontwikkeling van hare ooren, die in lengte den 
geheelen romp van het dier evenaren, terwijl het oordeksel smal 
en langwerpig is , en minder dan de helft der lengte van het oor 
bedraagt. Ook de dwarsplooijen , waarvan men er aan elk oor 
meer dan twintig ontwaart, zijn veel talrijker dan bij eenige andere 
soort, en hare ooren hebben, even als die van de volgende 
soort, het eigenaardige, dat zij op het voorhoofd aan elkaar 
raken en aldaar zamengegroeid zijn. Deze soort heeft drie 
vierden voet vlugt. De haren zijn zwartachtig, worden echter 
aan hunne punten lichter, zoodat de vacht in het algemeen 
eene grijsbruine tint vertoont, die echter op de onderdeelen 
lichter is dan op de bovendeelen. De jongen zijn steeds een 
weinig donkerder van tint dan de ouden. De vlugtvliezen en 
