DE GEWONE EEKHOORNS. 
49 
deelde haren bezetten staart. Daar er in ons werelddeel slechts 
ééne soort van Eekhoorn , waarvan wij nu nader willen spreken , 
voorkomt, zoo kan dit diertje niet wel met eenig ander wor- 
den verwisseld. 
DE GEWONE EEKHOORN. SCIURUS VULGARIS. 
De Eekhoorn, gewoonlijk het Eekhoorntje genoemd, be- 
reikt een en een vierde voet lengte, waarvan de staart de 
kleinste helft uitmaakt. Deze is, zoo als het overige ligchaam, 
met ruige en lange, maar in twee rijen verdeelde haren bezet, 
en de ooren zijn aan hunne punt met een haarpluimpje ver- 
sierd. Het Eekhoorntje heeft aan weerszijde van de bovenkaak 
5, aan weerszijde der onderkaak 4 kiezen. De snuit is kort, 
de oogen zijn tamelijk groot, en het heeft aan de achterpooten 
5, aan de voorpooten eigenlijk slechts 4 teenen, vermits de 
duim zich daar als een klein ongewapend knobbeltje voor doet. 
De vacht is in den winter digter en langer dan in den zomer, 
en heeft ook, naar mate van het jaargetijde, eene min of meer 
verschillende kleur. In het algemeen kan men aannemen, dat 
de bovendeelen bruinrood, de onderdeelen wit zijn; maar in 
den winter is het bruinrood minder vurig en met grijsachtig 
witte haren vermengd. In bergstreken treft men dikwijls zwarte 
verscheidenheden aan, en in Siberië, even als in het hooge 
noorden van Europa, is ook het zomerkleed met grijs gemengd, 
terwijl het winterkleed veelal op de bovendeelen geheel wit- 
grijs is. Voorwerpen in dit kleed leveren het als bont bekende, 
zoogenaamde petit-gris. 
Het Eekhoorntje schijnt in geheel Europa, waar bosschen 
aanwezig zijn, voor te komen; men treft het ook in ge- 
heel Noord-Azië aan. In ons land schijnt het Eekhoorntje 
tot de bosschen onzer oostelijke grens-pro vinei ën van Gel- 
derland tot Groningen beperkt te zijn. In JSToord-Brabant, 
4 
