DE DWERGMUIS. 
59 
de hanepoot [Salicornia herhacea) scheidt, komt dit muisje veel- 
vuldig voor. Daar bouwt zij haar nest in de hooge zulteplanten , 
tusschen hare geurige bloemen in, en als een hooge vloed dooi- 
de zulte rolt, buigt de stroom de stengels heen en weder, maar 
bereikt de bloemen niet. In wiegelende bew^eging door den stroom 
gebragt, bewaken de oude muizen, die langs de stengels zijn 
opgeklommen, de jongen, en zien rustig op den door den wind 
voortgezweepten stroom neder, die zoo vele veldmuizen doodt.” 
Hetzelfde heeft plaats bij plotselinge overstrooming der weilan- 
den. Men ziet alsdan deze diertjes aan de riet- of grashalmen 
hangen, w^aarop zij, om het water te ontvlugten, klonteren. 
De Dwergmuis wordt - op de meest ongelijksoortige plaatsen 
aangetrofl’en. Zij bewoont het hout, komt langs den duinkant 
en in de doornstruiken of het kreupelhout midden in het duin 
voor , wmrdt op graanvelden en in het hooiland waargenomen , 
en komt ook in de tuinen, ja zelfs in huizen midden in 
de steden voor. Zij loopt zeer schielijk en klimt met groote 
behendigheid. Zij is vooral merkw^aardig door het fraaije kogel- 
vormige, vaneen zijdelingschen ingang voorzien nest, hetgeen 
zij in struiken, in het riet, tusschen graan- of grashalmen 
maakt, en hetgeen veelal voor een vogelnest aangezien wordt. 
Zij werpt jaarlijks drie tot vier maal en telkens 4 tot 5 jongen. 
Een drachtig wijfje, hetgeen door den heer R. T. MaituaxYd 
in 1851 in eene getraliede muizenval, binnen’s huis te Leiden, 
gevangen en in een van papiersnippers, boomwol en dergelijke 
stoflen voorziene kooi gedaan werd, begon weldra uit deze stof- 
fen haar bekend bolvormig nestje te maken, waarin zij hare 
twee jongen wierp. 
DE VELDMUIZEN. ARVICOLA. 
De Veldmuizen hebben veel overeenkomst met de soorten 
van het geslacht der eigenlijke muizen en ratten ; maar zij zijn 
