DE VELDMUIS. 
63 
dan in kelders en in benedenverdiepingen van schuren. Zij 
slepen in het najaar wintervoorraad in hare holen. Het wijfje, 
dat 8 tepels heeft, werpt jaarlijks 5 tot 6 maal, telkens 3 
tot 8 jongen, van welke die der eerste worpen reeds in het 
eerstvolgende najaar voortteelen. 
Hare rnet zachte stoffen belegde nesten zijn, ofschoon in 
den regel onder den grond, somtijds zeer digt nabij, of zelfs op 
zijne oppervlakte onder het digte gras geplaatst. 
De Veldmuis voedt zich nagenoeg uitsluitend met planten- 
stoffen, vooral granen en zaden, wortelen en knollen, bladeren 
en zelfs met de schors van het jonge hout. 
Ik meen hier te moeten opmerken, dat men onder den 
naam van Arvicola agrestis eene Veldmuis uit Noord- en Mid- 
den-Europa beschreven heeft, die zich van onze Veldmuis 
voornamelijk onderscheidt door de zwartachtig bruingraauwe 
kleur harer bovendeelen. 
Eene andere kleinere soort, van alle overige onderscheiden door 
hare kleine ooren en doordat het wijfje slechts 4 in plaats van 
8 tepels heeft, werd door de Selys Longchamps in België ont- 
dekt, maar is in ons land tot heden nog niet waargenomen. 
DE ROSSE VELDMUIS. ARVICOLA GLAREOLA. 
Deze soort heeft de grootte van de gewone veldmuis, maar 
hare ooren zijn veel grooter, daar zij in lengte de helft van 
den kop bedragen; haar staart is langer, en neemt een derde 
van de geheele lengte van het dier in, de bovenzijde van hare 
vacht is bruinrood, bij de eene lichter, bij de andere don- 
kerder; terwijl de onderdeelen en de voeten wit zijn. 
De rosse Veldmuis is over geheel Midden-Europa ver- 
breid en schijnt ook in de meeste streken van ons land voor 
te komen. Ik verkreeg dikwijls voorwerpen uit de omstreken 
van liciden en vooral ook uit de duinstreken van Holland. 
