DE HAAS. 
67 
hun vleesch en hunne vellen opleveren; ook worden de achter- 
pooten als gereedschap door de goudsmeden gebruikt. 
De Haas heeft van ouds stof tot allerlei sprookjes geleverd: 
zoo meende men, onder anderen, dat hij tweeslachtig was; 
waartoe de moeijelijkheid om de uiterlijke geslachtsdeelen , bui- 
ten den rammeltijd, bij het eerste gezigt te onderscheiden, wel 
aanleiding mag gegeven hebben. 
Bij de Bomeinen schijnt de Haas hoog in de schatting te 
hebben gestaan, althans Martialis zegt, dat hem de voor- 
rang boven alle viervoetige dieren toekomt. 
In de jagerstaal worden de oogen ^'spiegels”, de ooren ^depels”, 
de kop ^‘bol”, de haren ^‘woP’, de pooten ^‘loopers”, de staart 
“pluim” en het bloed “zweet” genoemd. 
HET KONIJN. LEPUS GUN I CU LUS. 
Het Konijn heeft in het algemeen in gedaante en kleur 
veel overeenkomst met den Haas, maar het is kleiner; zijne 
ooren zijn korter en aan de punt bruingrijs, in plaats van 
zwart; de achterpooten en staart zijn eveneens korter, en het 
houdt zich veelal in onderaardsche holen op. 
Het Konijn bereikt ongeveer anderhalven voet lengte en 
weegt 4 tot 5 oude ponden. Het wordt in den wilden staat 
in Griekenland, Sardiniën, Sicilië en Spanje aangetrofïeii ^ 
werd echter, volgens Sïrabo, uit Spanje naar Italië gebragt , 
Behalve deze landen komt het nog voor in het geheele weste- 
lijk Europa en in Engeland , in de drooge heide- en duinstre- 
ken langs de noordkust van ons land en Duitschland, zoo als 
ook in sommige streken van de binnenlanden van Duitschland, 
b. V. in Saksen en Oostenrijk, en men heeft gemeend, dat 
het in al deze landen uit het zuid(?n van Europa ingevoerd en 
verwilderd is, zonder dit door grondige bewijzen te kunnen 
staven. 
5 ^ 
