DE REE. 
75 
Zoo als bij het hert, ontwaart men van achteren aan de schen- 
kels een groote witachtige vlek , spiegel genoemd. De snuit is 
van voren van eenige witte vlekjes en een zwartbruinen dwars- 
band voorzien. Zoo als bij het Hert, komen ook bij de E^ee 
somtijds albinos, en zelfs zwart gekleurde voorwerpen voor. 
De Ree wordt in de boschrijke streken van geheel Europa, 
noordelijk tot het zuidelijke Scandinavië aangetrofiën. Dit dier 
komt ook in het westelijke Azië tot Persië en in Noord-Azië 
in het geheele gematigde Siberië voor, maar men wil, dat de 
voorwerpen van laatstgenoemde streek een weinig sterker zijn 
dan die van Europa. In Nederland was de Ree, even als het Hert, 
vroeger zeer algemeen verbreid; dit dier werd echter allengs op 
de meeste plaatsen uitgeroeid en wordt thans alleen nog in de 
hooge Veluwe aangetrofiën. 
De Ree houdt zich in bosschen op , en leeft gezellig in kleine 
troepen van drie tot tien stuks. Over dag schuilen deze dieren 
in het digte bosch, en komen met het vallen van den avond 
in het vrije veld, om te azen. 
De bronst der Reeën levert een hoogst merkwaardig natuur- 
verschijnsel op, dat wel is waar reeds vroeger is opgemerkt, 
maar waaromtrent men eerst in de laatste tijden tot zekerheid 
is gekomen. Wel was het sedert lang als een feit bekend, dat 
de Reegeiten tweemalen in het jaar, en wel in Augustus en 
November, door de bokken besprongen werden; maar volgens 
de algemeene meening was de eerste eene valsche, de laatste 
de echte bronst. Er is over dit punt tusschen de natuurkundi- 
gen en tusschen de jagers veel getwist. Volgens de laatste 
waarnemingen, die op een ontleedkundig onderzoek steunen, 
is het nu genoegzaam bewezen, dat de eerste bronst in Julij 
en Augustus de ware, de tweede eene valsche is; terwijl het 
bij de eerste bevrucht eitje, tot aan de tweede bronst in den 
eersten staat van ontwikkeling blijft. 
In het laatst van Mei of begin van Junij werpen de Ree- 
geiten meestal twee kalven , welke zij tot aan den winter zogen, 
1 
