DE WALDIEIIEN. 
81 
genstaande, zelfs onder de gunstigste omstandigheden, altijd 
slechts onvolkomen werk wordt geleverd , is hoofdzakelijk hieraan 
toe te schrijven, dat men de dieren niet dadelijk kan onder- 
zoeken, nadat zij op de kust zijn geworpen. Om dit doel te 
bereiken, zouden de regeringen de magt moeten bezitten, om 
het dier dadelijk , voor eenen volgens schatting bepaalden prijs , 
te koopen en onmiddellijk eenige bekwame geleerden, van tee- 
kenaren, genoegzaame hulp, met tenten en de vereischte in- 
strumenten naar de plaats der aanspoeling te zenden. Stelt men 
zich evenwel ten doel om het maaksel van den groenlandschen 
walvisch naauwkeurig te leeren kennen, dan blijft geen ander 
middel over, dan bepaaldelijk een schip tot dat einde uit te 
rusten en het finantieel belang geheel en al aan dat der we- 
tenschap op te offeren. 
Wij verwijzen overigens, ten opzigte van meer uitvoerige 
berigten over de Waldieren, vooral naar de werken van Eschricht 
over deze dieren, en wat de soorten van het naburig België 
betreft, op de Becherches sur les Cëtacées van P. J. van Beneden. 
DE DOLE IJ NE N. 
Men kan onder den algemeenen naam van D o 1 f ij n e n alle 
de Waldieren zamenvatten, wier neusgaten, tegen hun einde, 
tot een gemeenschappelijk, van buiten sluitbaar spuitgat ver- 
eenigd zijn, hetgeen de gedaante heeft van eene dwarse spleet. 
Deze dieren hebben in het algemeen de gedaante der Wallen; 
te weten: een in de lengte gerekt ligchaam, met den romp, 
hals en kop ongemerkt in elkaar overgaande; ook liggen 
de tepels der wijfjes, zoo als bij de Wallen, in de nabijheid 
der geslachtsdeelen , hunne beenderen zijn , zoo als bij deze , 
poreus, en hunne huid is glad en niet behaard. Zij hebben noch 
kiezen gelijk de Lamantijnen, noch baarden gelijk de Wallen, 
maar eenvoudige tanden , die veelal eene kegelvormige gedaante 
6 
