DE DOl-PIÏIJN. 
83 
De snuit is verlengd en van den overigen kop duidelijk afge- 
scheiden. De rugvin, die van boven in het midden van het ligchaam 
geplaatst is, is tamelijk groot, en kan hieromtrent met een 
der beide vleugels van de staartvin worden vergeleken. De 
borstvinnen staan aanmerkelijk verder van het kleine oog dan 
de mondhoek ; zij zijn tamelijk klein, vermits hare lengte niet 
eens die der mondopening bedraagt. De staartvin is van mid- 
middelmatige grootte. 
De hoofdkleur dezer soort is een fraai, in het leven in 
allerlei kleuren irizerend zwart; maar de buik is een weinig 
lichter, en men ontwaart aan de keel eene groote witte vlek, 
van welke aan weerszijde eene streep uitloopt, die den wortel 
der borstvin omzoomt. 
De Dolfijn schijnt over een groot gedeelte van den aardbol 
verbreid te zijn. In het Britsche Museum zijn schedels dezer 
soort afkomstig van de kusten van Australië en St. Helena; 
wij ontvingen een geraamte van de Kaap de Goede Hoop ; hij 
werd aan de Atlantische kusten van Noord-Amerika waargeno- 
men, is aan de kustlanden der Middellandsche zee eene alge- 
meen bekende soort, wordt van tijd tot tijd aan de kusten van 
Groot-Brittannië en het noordelijk Brankrijk gevangen, en ver- 
dwaalt somtijds ook in de Noordzee, zoo als het door ons af- 
gebeelde, voor vele jaren aan de kust van Holland gestrande 
voorwerp bewijst. 
Ofschoon deze soort reeds aan de oude Grieken en Eomeinen 
bekend was, werd zij echter dikwerf met andere soorten ver- 
wisseld en voor het eerst op eene duidelijke wijze, nu onge- 
veer drie eeuwen geleden, door den franschen natuurkundige 
Belon beschreven. Zij leeft in grootere of kleinere troepen 
bijeen, voedt zich voornamelijk met visschen, krabben, inkt- 
visschen, en is zeer levendig in hare bewegingen. 
Wij maken hier nog gewag van den Witsnuit-Dolfijn, 
l)el]ioJiinus alhirostris ^ eene soort, van welke twee voorwerpen, 
het eene in den zomer van 1851, het andere in den winter 
6 * 
