DE TUIMELAAll. 
87 
Men heeft aan de kusten van Groot-Brittannië, en ook aan 
de onze. Dolfijnen waargenomen, die nagenoeg in alle deelen 
met den Tuimelaar overeenstemmen, zich echter daarvan vooral 
onderscheiden door hunne tanden, die eene geheel stompe en 
vlakke kroon, en het voorkomen hebben als of zij tot op de 
helft hunner lengte afgeslepen waren. Daarbij is de schedel 
een weinig voller en breeder dan die van den Tuimelaar. 
Daar deze voorwerpen alle kenteekenen droegen van gevorder- 
den leeftijd, zoo gaf dit aanleiding tot de vooronderstelling, 
dat het afslijten der tanden bij oude voorwerpen plaats heeft. 
Onze kennis der Dolfijnen is intusschen zoo hoogst onvolko- 
men, dat het vooralsnog onmogelijk is, de geschiedenis van 
elke soort met zekerheid vast te stellen. De Tuimelaar met 
stompe tanden werd voor het eerst door Montagu, en wel 
onder den naam van Delphinus truncatus^ aangevoerd. Het 
geraamte daarvan bevindt zich in het Bijk’s Museum van 
Natuurl. Historie te Leiden. 
DE ORKA. DELPHINUS ORCA. 
De Orka is eene door hare kleuren en vorm hoogst kenne- 
lijke soort, en die ook onder de grootste en zwaarste Dolfijnen 
van onze zeeën behoort. Zij bereikt eene lengte van 16 tot 
20 voet, en haar ligchaam heeft bij de rugvin tegen 4 voet 
in de middenlijn. Intusschen neemt het ligchaam van hier, 
zoowel naar voren als naar achteren, sterk aan dikte af. Het 
voorhoofd is een weinig gewelfd en uitpuilend, maar niet van 
den snuit afgescheiden. 
De staartvin is groot en breed, en de hooge rugvin staat 
ver naar voren, aan het begin van het tweede derde der ge- 
heele lengte van het dier. De borstvinnen zijn zeer groot en 
breed en hebben, om hare gelijkenis met de zoogenaamde 
zwaarden der schepen , aanleiding gegeven tot den naam van 
