DE BlUJINViSCH. 
91 
De schedel van den Bruinvisch is tamelijk breed, en het 
simitgedeelte is korter dan het overige gedeelte. Er zijn aan 
iedere zijde van elke kaak 20 tot 24 tanden, derhalve in het 
geheel 80 tot 96 tanden aanwezig. Het geraamte is zamenge- 
steld uit 7 hals-, 16 rug-, 16 lenden- en 60 tot 61 staart- 
wervels. 
De Bruinvisch leeft, even als de overige soorten van wal- 
dieren , gezellig. Kleinere of grootere troepen van deze dieren 
naderen van tijd tot tijd de kust en de monden der rivieren , 
en enkele voorwerpen zwemmen somtijds de rivieren tot op 
groote afstanden op. Zoo werd er b. v. een in de Seine te 
Parijs gevangen, twee anderen in 1825 in de Elbe in het 
hertogdom Dessau, en een voorwerp, hetwelk een twintigtal 
jaren geleden , waarschijnlijk door de sluis van Katwijk, in den 
boezem van Eijnland voortgedrongen was, werd gedurende eene 
maand, dan eens in het Haarlemmermeer en de rondomliggende 
wateren, dan eens in de grachten der stad Leiden gezien, en 
eindelijk gevangen. De Bruinvisch voedt zich voornamelijk van 
allerlei soort van visschen. Hij zwemt met veel behendigheid 
en snelheid. Het wijfje brengt jaarlijks slechts één jong ter 
wereld, hetwelk tot den volgenden paartijd in de nabijheid der 
moeder blijft en door haar verzorgd wordt. Zoo als bekend is, 
werd het vleesch van den Bruinvisch in de middeneeuwen op 
tafel gebragt; thans wordt het alleen door de Groenlanders of 
somtijds door de matrozen der walvischvaarders gegeten; de 
traan is even goed als die der overige dolfijnen. De walvisch- 
vangers en robbenslagers achten het om zijne geringe grootte 
niet der moeite waard, jagt op dit dier te maken; daarente- 
tegen wordt de vangst dezer dieren door de kustbewoners van 
vele noordelijke streken uitgeoefend. 
