DE WAT.LEN. 
99 
kens van den vroegeren bloei der walviscbvangst, ziet men in vele 
onzer weilanden de loodregt in den grond geplaatste onderkaken 
staan die, zon en regen hardnekkig wederstand biedende, 
eeuwenlang de elkaar opvolgende geslachten van runderen tot 
wrijfpalen dienen. 
De V i n V i s s o h e 11 zijn zeer kenbaar aan hunnen geplooi- 
den buik en de kleine op hunnen achterrug geplaatste vetvin. 
Zij zijn ranker van gestalte dan de walvisschen , hunne vinnen 
zijn kleiner, en hun balein is veel korter. Zij voeden zich met 
visschen, en zwemmen schielijker dan de walvisschen. De zoo- 
genaamde huidplooijen der vin visschen worden gevormd door 
een groot aantal hoekige overlangsche voren, die van den kill- 
en mondhoek, onder de borstvinnen heen, tot aan de navel- 
streek loopen, en blijkbaar daartoe dienen, de rekbaarheid der 
huid op eene buitengewone wijze te vergrooten. 
Er zijn met zekerheid slechts drie soorten van vinvisschen 
bekend. 
De eene , de L a n g a r m - V i n v i s c h , Balaenoptera longimana , 
ook B. boops genoemd, is zeer kennelijk aan zijne buitengewoon 
lange borstvinnen, die nagenoeg een derde der lengte van het ge- 
heele dier innemen. Hij bereikt omstreeks 60 voet lengte, is ste- 
viger van maaksel dan de gewone soort, zijn kop is naar even- 
redigheid grooter, en de borstvin is meer naar voren geplaatst. 
Deze soort werd in het zuidelijk halfrond en in den noordelijken 
Stillen Oceaan waargenomen. Hij komt ook in de straat Davis 
voor, echter alleen van Mei tot October of November, na wel- 
ken tijd hij verdwijnt, blijkbaar om zuidelijk te trekken, ver- 
mits hij bij de Bermudas-eilaiiden in Maart en April tot Mei 
aangetrofï'en wordt, maar alsdan wederom vertrekt. Er zijn slechts 
eenige voorbeelden bekend, dat deze soort in de europeesche zeeën 
verdwaald is. Een strandde er in 1824 bij Yogelsand aan den 
mond der Elbe, een ander in 1829 bij Benvick aan de Tweed, 
een derde in 1846 aan de kust van Noorwegen. 
De tweede is de Dwerg - Vinvisch, Balaenoptera rostrata. 
7 * 
