106 
ZOOGDIEREN. 
dan de wolf en de sjakal. Dit heeft ook plaats ten opzigte 
van den schedel, wiens snuit, bij den wilden hond van Oost- 
Indië, kort en breed is, zoo als bij de meeste tamme honden , 
en niet verlengd en smal, zoo als bij den wolf, sjakal en 
vos. Ook stemmen de wilde hond van Oost-Indië en de tamme 
hond onderling overeen, doordien de voorste uitsteeksels van 
het voorhoofdsbeen bij beide dieren kort zijn , terwijl zij bij 
den wolf, den sjakal en vos veel langer en puntiger zijn en 
veel verder naar voren loopen. 
Men zou, om alle deze redenen, met groote waarschijnlijkheid 
den wilden hond van Oost-Indië kunnen beschouwen als het 
stamras van onzen tammen hond, indien er tusschen beiden 
niet eene, zoo als het schijnt, vrij standvastige afwijking plaats 
had in het getal kiezen der onderkaak. Sijkes en Hodgson 
hebben namelijk opgemerkt, dat de schedels van alle door hen 
onderzochte wilde honden van Nipaul en Dekan, slechts 6 
kiezen aan elke zijde der onderkaak hadden, of in andere 
woorden, dat de kleine laatste bij de overige hondesoorten 
aanwezige kies dezer kaak, bij den wilden hond van Oost- 
Indië ontbrak: eene opmerking, die ook door mij aan een 
zestal schedels, afkomstig van voorwerpen uit Java gemaakt 
werd. Intusschen moet men in het oog houden , dat ook , zoo 
als A. Wagner vermeldt, somtijds voorwerpen van tamme 
honden aangetrotfen worden, bij welke de laatste kleine kies 
der onderkaak ontbreekt. Indien men derhalve niet wil aan- 
nemen, dat er, bij den wilden hond van Oost-Indië, in 
den tammen staat, een kleine achterkies te voorschijn treedt, 
zoo kan men deze soort niet beschouwen als het stamras van onzen 
tammen hond, en de vraag betreffende de afstamming van dit 
dier blijft tot heden toe even twijfelachtig. 
Het aantal der , door verandering en verbastering , in den tam- 
men staat ontstane rassen van den hond is zeer aanzienlijk, 
maar het schijnt uit de geschiedenis te blijken, dat deze ver- 
anderingen allengs in den loop des tijds hebben plaats gehad. 
