DE HOND. 
]07 
De oudste schrijver over dit onderwerp, de Griek Xenophon , 
noemt in zijn boek over de jagt , slechts twee soorten van honden 
op, te weten : C a s t o r - h o n d e n , zoo genoemd , omdat Castor , 
die een liefhebber der jagt was , veel van deze honden hield , 
en Vos-honden, omdat zij van lieverlede uit de verbaste- 
ring van honden en vossen ontstaan zijn. Ook de Romeinsche 
schrijver Yarro onderscheidt slechts twee rassen van honden, 
onder de namen van Jagthonden en Wachthonden. 
Ook de afbeeldsels van honden, door de ouden geschilderd of 
in beeldhouwwerk nagelaten, zijn slechts naar twee honden- 
rassen, te weten de Spits- en Jagthonden gemaakt. Hoe dit 
ook zij, het blijkt, dat er reeds bij de oude volkeren honden 
van buitengewone grootte bekend waren (Aelianus, 16,31 en 
Plinius, 8,61); en er wordt ook in hunne geschriften gewag 
van schoothondjes gemaakt (zie b. v. Yalerius Maximüs, 1,5 
en Aelianus, 7,40). Intusschen schijnen vele der monsterachtig 
verbasterde, kleine hondenrassen eerst in latere tijden, voorname- 
lijk in de paruik- en haarstaart-eeuwen , en wel gedeeltelijk door 
allerlei kunstmiddelen voortgebragt te zijn, even als verschei- 
dene dezer rassen , onder anderen de mops , door den , ten ge- 
volge der groote fransche omwenteling, geheel veranderden 
staat van de denkwijze en het maatschappelijk leven, wederom 
verloren gegaan zijn. 
Men heeft getracht, de verschillende rassen van tamme 
honden , volgens hunne min of meer in het oog vallende onder- 
linge overeenkomst, in groepen te verdeelen, maar ook hierbij 
groote moeijelijkheden ondervonden. Wij meenen deze groepen 
tot de volgende Ie moeten bepalen. 
1. Spitshonden. Hiertoe behooren de rassen, die het minste 
verbastering ondergaan hebben, zooals de Spits- of Kees- 
hond, de Herdershond, de I J s 1 a n d e r en G r o e n 1 a n- 
der, de hond der Eskimo’s, de Japanse he hond. de 
i n g o of h o n d v a n A u s t r a 1 i ë enz. 
