HEÏ DAMHERT. 
113 
HET DAMHERT. C E R V U S D A M A. 
Het Damhert is veel kleiner dan het gewone hert, heeft 
echter eenen langeren staart, en het mannetje is zeer kenne- 
lijk aan zijn gewei, hetgeen, ofschoon van de oog- en ijsspros 
voorzien, boven laatstgenoemde in eene schopvormige vlakte 
uitloopt, aan den achterrand in een grooter of kleiner getal 
takken verdeeld. De kleur van de vacht is op de onderdeelen 
witachtig, op de overige deelen vaalbruin, in den zomer in 
het rosse, in den winter in het grijze trekkend. Men ontwaart 
langs den rug eene donkerbruine streep, en de zijden van het 
ligchaam zijn met witachtige vlekken bedekt. De staart is van 
boven zwart, van onderen wit. Intusschen biedt de kleur van 
het tamme damhert somtijds allerlei afwijkingen aan; daar men 
zwartbruine of zelfs geheel zwarte en geheel witte voorwerpen 
heeft. 
Het damhert bewoont, in den oorspronkelijken staat, het 
zuiden van Europa, Kein-Azië en Barbarije. In vele dezer 
streken werd het echter reeds vroegtijdig uitgeroeid. Thans 
wordt het in den oorspronkelijk wilden staat slechts nog m 
Spanje, Sardinië, Tunis en het Taurusgebergte in Klein-Azië, 
misschien ook op eenige der Grieksche eilanden aangetroften. 
Daarentegen werd het in de meeste streken* van het overige 
Europa, noordelijk tot Engeland en het zuidelijk Scandinavië, 
ingevoerd, waar het veelal in min of meer tammen staat ver- 
keert en gewoonlijk in kampen gehouden wordt, zooals in ons 
land , of ook half of geheel verwilderd in de bosschen leeft. Zelfs in 
Italië schijnen de thans aldaar voorkomende damherten grooten- 
deels later ingevoerd te zijn, ofschoon dit dier aan de oude Grie- 
ken en Eomeinen bekend was, zoo als de naam van Platyce- 
ros (Plathoorn) duidelijk aanwijst. De invoering van het dam- 
hert in midden- en noordelijk Europa schijnt tamelijk laat 
plaats gehad te hebben. Dit blijkt onder anderen uit At.ber- 
8 
