ZOOGDIEREN. 
lU 
bezig lieeft gehouden, ons paardenras zoogenaamd te verbete- 
ren, en men ten gevolge van de verschillende kruisingen met 
allerlei paardenrassen, gedurende het bestaan der stoeterij te 
Borculo, en, na de opheffing daarvan, door het blijven in- 
voeren van en vermengen met Engelsche, Duitsche en Eransche 
rassen, in de daad de vormen van ons landras heeft veranderd, 
zoo hoort men tegenwoordig wel eens beweren, dat ons land 
geen paardenras meer bezit, en men zich niet meer op een 
of ander Nederlandsch paardenras zou kunnen beroemen. 
Hoeveel waarheid hierin ook moge gelegen zijn, zoo is 
het niettemin waar, dat de kruising of vermenging in de stre- 
ken van ons land, waar de paardenfokkerij het sterkst gedre- 
ven wordt, niet veel bijval vond en niet algemeen is beproefd, 
en ik durf beweren dat onze landrassen nog niet verdwenen 
zijn, en dat door de bemoeijingen van sommige maatschappijen 
van landbouw en provinciale comrnissiën van landbouw, men 
op het punt is, onze landrassen uit hunnen vernederden staat 
op te hellen en door inwendige verbeteriiig weder te doen 
herleven. Overal toch is men afgeschrikt door de bastaard- 
vormen en wanstaltige bouworde der gekruiste producten, die 
men bekomen heeft. 
Ons land bezit derhalve thans nog rassen of liever enkele 
specialiteiten of variëteiten, die men naar eenig klein verschil 
der grondsoort waarop zij leven , of het dienstgebruik dat men 
van hen maakt, zou kunnen onderscheiden. Wat het dienst- 
gebruik betreft, zoo behoort het Nederlandsche paardenras tot 
dat van het tuig- en werkpaard, waarvan enkele variëteiten 
voortrefl'elijk kunnen worden afgerigt en geschikt zijn voor 
kavallerie-diensten. 
Men kan dus ons landras onderscheiden als tuig- of koets- 
en trek- of werkpaard. De eigenschappen dezer beide hoofd- 
rassen verschillen nog eenigzins , naarmate zij of op klei-; óf 
op zandgronden voorkomen. Daar evenwel onder het tuigpaard 
enkele gevonden worden die beroemd zijn om hunne deugde- 
