126 
ZOOGDIEREN. 
bouwd is. Tot dit laatste behoort voornamelijk het Drenthsche 
paard. In Drenthe worden veel paarden gefokt en er bestaan 
aldaar voorname markten, zoo als te Diever, Norg, Eolde enz. 
waar vele paarden voor de genoemde provinciën en voor Gel- 
derland worden aangekocht. Op de veen- en hii musrijke gron- 
den dezer provinciën is dit paard meer afgerond en houdt het 
midden tusschen het paard der klei- en zandstreken. De kleur 
van het Eriesche paard is effen zwart en effen bruin, enkelen zijn 
voskleurig. Hunne meest kenmerkende teekenen zijn : een lange 
kop (snoekenkop) , lange kruin- en manenharen, lange gebogen 
hals, middelmatig hooge schoft, regte rog, rond afhangend 
kruis, de heupen een weinig uitstekend, de staart diep inge- 
plant, lang en laag afhangend, lange ledematen en van lange 
haren voorziene vetlokken , korte koten en breede hoeven. 
Bij eene goede voeding ronden alle uitstekende deelen meer 
af en zijn de ledematen niet te lang. In zoodanigen staat zijn 
het schoone dieren met eene statige houding, die ze niet belet 
om eenen snellen draf uit te houden en waardoor zij zeer ge- 
schikt zijn voor tuig- of koetspaarden. Hun aanleg om tot 
harddraven te worden afgerigt is algemeen bekend en daaraan 
hebben zij een groot gedeelte van hunnen roem te danken. 
Over het geheel zijn het fraai]e tuigpaarden en harddravers. 
Eet Geldersche Paard, 
Het Geldersche paard treft men aan op de klei-gronden 
langs den loop der groote rivieren, op de waarden en uiter- 
waarden. Het is verspreid over de Geldersche zandgronden 
tot aan de grenzen van Duitschland, tot over de gren- 
zen van 'Noordbrabant en Utrecht. Men vindt het dus op 
heidegronden , vetgronden en de vette streken langs de oevers 
van den IJssel, Ehijn en Waai. Even als het Eriesche paard 
valt het, naar mate van de meer of mindere voedzaamheid en 
