HET GELDERSCHE PAARD. 
127 
vruchtbaarheid van den bodem en van de hoogere en droogere 
of lagere en meer vochtige geaardheid daarvan, wat grooter 
en kleiner, zwaarder en ligter, grover en fijner uit. 
De stoeterij te Borculo evenmin als de bemoeijingen van 
eenige bijzondere personen hebben op zijne gedaante eenen 
algemeenen invloed uitgeoefend, en zijn er enkele veranderin- 
gen in den vorm van dit paard op te merken, dan heeft het 
daarbij meer van zijne deugden behouden dan de overige ge- 
kruiste Nederlandsche rassen. Echte Geldersche paarden treft 
men nog aan in de Betuwe, den Tieler- en Bommelerwaard. 
De kleur is gewoonlijk bruin. Zij bezitten eene matige grootte 
die niet van de minste is; verder eenen afgeronden , een weinig 
gedrongen doch niet te korten ligchaamsbouw ; een matig vlee- 
zigen kop, die niet grof is, niet te lang en welgevormd, met 
een paar heldere levendige oogen en goedaardig gelaat; eenen 
langen goed gevulden hals met aangename buiging en dikke 
manen en toepet; ronde niet al te vleezige schoft, breede borst 
en schouders, een’ eenigzins ingebogen goed gevormden rug, 
breede lenden, êen rond kruis, ronde heupen, billen en dijen, 
waartusschen een niet te lange, doch tamelijk zware staart op 
middelmatige hoogte is ingeplant; de ledematen zijn niet te 
lang eu geëvenredigd gevormd, met fijne pijpbeenderen , goed 
ontwikkelde gewrichten, weinig behaarde vetlokken en harde, 
niet breede hoeven. Het Geldersche paard is een krachtig, vlug, 
levendig, duurzaam en goedaardig dier, dat, zoo als reeds 
gezegd is, zeer veel geschiktheid heeft voor rijpaard, in ver- 
eeniging met voortreffelijke eigenschappen als tuig- en werk- 
paard. Het is een paard, dat voor alle de drie doeleinden der 
paarden bijzonder geschikt is. 
Men wil dat de deugdelijke eigenschappen van het Gelder- 
sche paard haren oorsprong ontleenen uit de Spaansche tijden 
en dat het Andaluzische bloed veel invloed heeft gehad op zijnen 
tegenwoordigen ligchaamsvorm. 
