INLEIDING. 
III 
Bij sommige visschen, gelijk b. v. de Haaijen, Roggen, 
Steuren, Prikken, enz., blijft het geraamte steeds kraakbeenig; 
men noemt ze, om die reden, kraakbeenige visschen , in tegen- 
overstelling van diegenen, wier beenderen genoegzame kalk- 
deelen bevatten om hard te worden , en die derhalve den naam 
van beenige visschen dragen. De wervels, wier geledingsvlak- 
ten, behalve bij de Kaiman-visschen , allen trechtervormig zijn , 
worden eenvoudig verdeeld in romp- en staartwervels , of wer- 
vels met en zonder dwars-uitsteeksels. De schedelbeenderen zijn 
veelal zeer vermenigvuldigd. 
De neusgaten vertoonen zich , bij de beenige visschen , als 
twee dubbele gaten; bij de Prikvisschen ontwaart men slechts 
een enkel neusgat, terwijl er bij de overige kraakbeenige vis- 
schen twee enkele aanwezig zijn. Zij zijn van achteren geslo- 
ten, en slechts bij eene soort van prik {Myxme) geopend en 
met de mondholte in verband staande. 
De kieuwen zijn aan gekromde, dunne beenstukjes gehecht, 
die van onderen aan het hoofdligchaam van het tongbeen be- 
vestigd zijn; terwijl het zoogenaamde kieuwvlies, hetwelk door 
stralen ondersteund wordt, wier getal bij de bepaling der 
soorten van veel gewigt is , en hetwelk bij den dood van den 
visch veelal naar buiten komt, aan de hoornen van het tong- 
been vastzit. De kieuwopeningen hebben veelal de gedaante van 
twee groote, langwerpige gaten, welke aan weerszijde van 
den achterkop geplaatst zijn. Zij zijn door beenstukken be- 
dekt, welke den naam van kieuwdeksels dragen, en bestaan 
veelal uit vier stukken, voor-, onder-, tusschen- en eigenlijk- 
kieuwdeksel genaamd. Bij de Haaijen , Roggen en Prikvisschen 
zijn aan weerszijde vijf tot zeven kieuwgaten aanwezig; bij 
sommige visschen, zooals de Modder- Alen (Symbranchus\ loo- 
pen daarentegen de beide kieuwopeningen in een enkel, onder 
