]2 
DE VISSCHEN. 
vele jaren lang geen plaats hebben. Aan de kust van Sicilië, 
bij den Pharus, werd reeds ten tijde der oude E-omeinen de 
vangst op dezen visch geregeld uitgeoefend, en dit heeft ook 
thans nog plaats. Het vleesch der jongen wordt versch gege- 
ten, dat der oudere ingezouten. 
Men zegt, dat de zwaardvisch gewoonlijk paarsgewijze leeft. 
Hij voedt zich van allerlei kleinere visschen; maar het schijnt 
onwaar te zijn, dat hij, zooals men beweerd heeft, de tho- 
nijnen vervolgt en met zijn zwaard doorboort. Daarentegen loopt 
hij , gelijk dit uit verscheidene voorbeelden blijkt, somtijds, 
maar waarschijnlijk bij toéval, met zulke kracht tegen schepen, 
dat zijn zwaard de planken doorboort, ofschoon het gewoonlijk 
bij deze gelegenheid afbreekt. 
DE KONINGSVISSCHEN. LAMPEIS. 
Daar er van dit geslacht slechts eene soort bekend is, zoo ver- 
wijzen wij, ten opzigte der kenmerken tot haar. Het is 
DE KONINGSVISCH. LAMPEIS GUTTATUS. 
(Plaat 1 , fig. 5.) 
De K o n i n g s V i s c h is opmerkelijk door zijnen vorm , zijne 
grootte en de allerprachtigste kleuren, waarmede hij versierd 
is. Hij nadert in het algemeen, onder de inheemsche visschen, 
het meest aan de Zonnevisschen [Zeus ) ; maar de grondvorm 
is bij beiden zoo gewijzigd, dat zij voor den oppervlakkigen 
beschouwer in het geheel niet in het oog valt. 
De omtrek van het ligchaam is eirond. Ofschoon zijdelings 
zaraeiigedrukt is het dik. De rugvin begint boven de borstvinnen 
en strekt zich tot aan het smalle, korte achtergedeelte van den 
