Dl] OMBERVISSCllEN. 
23 
aanzienlijke diejite verneemt. In Italië Avas het vleesch van 
deze soort vroeger zeer gezocht; bij ons wordt het, daar 
het grof is, niet geacht, ofschoon het eenen aan genamen smaak 
heeft. 
DE ZEE -BRAS EMS. 
(SPAR I.) 
DeZeebrasems vertoonen, in hunne uiterlijke gestalte, over- 
eenkomst met de baars- en ombervisschen. Zij hebben dunne 
en getande schubben, die ecliter meestal op den snuit en som- 
tijds op den geheelen kop ontbreken. De mondopening is 
veelal klein. » De tanden zijn bij velen kegel- of zelfs tepel- 
vormig, en de voorsten nemen dikwijls de gedaante van snij- 
tanden aan. De kieuwdeksels zijn ongewapend, en het kieuw- 
vlies is bij de meesten van 6 stralen voorzien. Velen leven 
gedeeltelijk, of geheel van plantenstoffen. 
Deze visschen zijn vooral in de zeeën der heete gewesten 
te huis. Zij zijn menigvuldig in de Middellandsche zee, wor- 
den noordelijk tot aan de west- en zuidkusten van Groot- 
Brittannië aangetroflen , schijnen echter meer oostelijk slechts 
als toevallig verdwaald voor te komen. Aan onze kusten werd 
slechts eene soort opgemerkt, die tot het ondergeslacht Pag el- 
lus behoort. Dit is 
DE ZEE- BRASEM. PAGE LEUS C E N T R O D O N T U S. 
(Plaat 2, fig. 4.) 
De Zeebrasera, die door de franschen Ie Rousseau ge- 
noemd wordt, bereikt eene lengte van anderhalven tot twee 
