u 
DE VISSCHEN. 
zelfs van zijne eigene soort, salamanders en jonge Idkvorschen. 
Hij zelf wordt, zoolang hij klein is, gretig door snoeken ver- 
slonden. De baars teelt reeds voort, wanneer hij ruim een 
halven voet lengte bereikt heeft. De rijtijd heeft in April en 
Mei plaats. Het getal eijeren, hetwelk men alsdan in de wijfjes 
vindt, is verbazend en wordt op eenige honderdduizenden 
geschat. 
DE ZEEBAARS. PERCA T. ABRAX; 
(Plaat 3, fig. 3.) 
De Zee-baars, dien men niet moet verwisselen met den 
aan onze kust eveneens genoemden O m b e r v i s ch , [Sciaena 
ac[uila) ^ en dien de natuurkundigen in een eigen geslacht, 
onder den naam van Labrax lupus brengen, heeft in het alge- 
meen veel overeenkomst met den gewonen baars; is ech- 
ter ligtelijk door de volgende kenmerken daarvan te onder- 
scheiden. 
De beide rugvinnen zijn elkander zoo genaderd, dat zij na- 
genoeg aan elkander stooten, en de eerste is slechts van 9 
in plaats van 15 stekels voorzien, terwijl de tweede ook 
eene zachte straal minder heeft dan die van den baars; de 
aarsvin daarentegen heeft een harden en 3 zachte stralen meer 
en dus in het geheel 3 harde en 11 zachte stralen. De schub- 
ben strekken zich meer algemeen over den kop uit. Het kieuw- 
deksel loopt in twee punten uit, in plaats van eene. De tong, 
die bij den baars glad is, wordt bij den zee-baars door eene 
menigte kleine raspachtige tanden overdekt. De zijstreep loopt 
niet evenwijdig met de ruglijn, maar klimt van den staart weinig 
merkbaar opwaarts en vormt slechts boven de rugvin eene 
booglijn. De geheele visch is ranker, en zijne kleuren zijn 
verschillend. 
