DE ZKEBAAUS. 
35 
De hoofdkleur van dezen visch is een glanzig zilvergrijs 
met staalblaauwen weerschijn , hetgeen op de zijden lichter wordt 
en op den buik in een fraai zilverwit overgaat. Langs de rug- 
lijn ontwaart men eene rij van tamelijk groote vlekken, die 
donkerder zijn dan de grondkleur, die echter met den toenemenden 
leeftijd verdwijnen en in kleinere opgelost worden; dikwijls is 
ook elke schub van een zwart stipje voorzien. De vinnen zijn 
grijs; de borst- en buikvinnen lichter. Het oog is zilverwit. 
De zeebaars bereikt eene lengte van 2 zelfs 3 voet. Hij 
wordt algemeen in de Middellandsche zee aangetroflen , en is 
ook aan de kuststreken van het Kanaal vrij algemeen. Aan 
onze kusten wordt hij slechts enkel en zeldzaam gevangen , het- 
geen ook aan de kust van I^oorwegen het geval is. Bij ons heb ik 
nooit voorwerpen boven de een of anderhalven voet lengte ge- 
zien, en dit is ook de grootte dergenen, die men in den regel 
in andere streken vangt. De kuit wordt in modderige streken 
langs de kust geschoten. Het vleesch van dezen visch heeft 
eenen zeer aangenamen smaak. Bij de oude Grieken en oude 
Romeinen werd hij voor een zeer groote lekkernij gehouden. 
Bij eerstgenoemde volkeren droeg hij den naam van Labrax\ 
bij laatstgenoemde dien van Lupus, 
DE POS. PEECA ACERINA. 
(Plaat 3, fig. 4.) 
De Pos, die bij de nieuwere natuurkundigen den naam van 
Acerina vulgaris draagt, is even als de baars een zoetwatervisch , 
met wien hij ook in het algemeen overeenkomst heeft. Intus- 
schen verwijdert hij zich daarvan in vele opzigten en kan oogen- 
blikkelijk, behalve door zijne kleur en zijnen geheel van schub- 
ben ontblooten kop , onderscheiden worden door zijne beide 
zamengesmoltene rugvinnen , en is overigens onder alle inheein- 
