50 
DE VISSCHEN. 
zich voornamelijk van, de gewone soort door 4, in plaats van 
2 , stekels van het kieuwdeksel , van welke de bovenste zeer 
lang is, en doordien zij slechts 12 of 13, in plaats van 14 
of 15, stralen in de zachte rugvin heeft. Yoor het overige heeft 
zij, zelfs in hare kleuren, de grootste overeenkomst met de 
gewone zee-donderpad. 
DE GEHARNASTE DONDERRAD. COTTITS CATAPHRACTUS. 
(Plaat 5 , fig. 4.) 
Deze, door haar met beenstukken geharnast ligchaam, zeer 
in het oog vallende soort, wordt door de nieuwere natuurkun- 
digen, met eenige andere soorten uit de IJszee, in een eigen 
ondergeslacht, Aspidophorus genaamd, gebragt. 
Behalve aan het gepantserd ligchaam, kan men haar dade- 
lijk herkennen aan de vinstralen, die alle ongetakt zijn. 
Dit vischje bereikt omstreeks een halven voet lengte. Het 
ligchaam is bij de nek het hoogst, en deze hoogte gaat omstreeks 
5 maal in zijne lengte, de staartvin niet medegerekend. Destaart 
loopt naar achteren dun uit, en de kop helt sterk naar den snuit 
af. Deze, even als de romp en staart, zijn met huidbeenstukken 
gepantserd, die op 8 rijen geplaatst zijn en in hun midden 
een hoogen kiel hebben, waardoor een gelijk getal overlangsche 
lijsten ontstaan. De snuit is aan het einde met 4 opwaarts 
gerigte doornen gewapend ; men ontwaart eene punt aan het 
voor-kieuwdeksel en eene kleine onder de oogen. Er zijn tandjes 
in de kaken aanwezig, maar zij ontbreken in het gehemelte. 
De rugvinnen zijn klein en stooten met den wortel aan 
elkaar: de eerste wordt door 5 harde, maar fijne en buigzame 
stralen ondersteund; men ontwaart aan de tweede rugvin, zoowel als 
aan de aarsvin, 7 zachte stralen. De buikvinnen zijn van 2 zachte 
stralen voorzien, van welke de eerste den stekel geheel omsluit. 
