60 
DE VISSCHEN. 
land en Canada voor. Hij zuigt zich met zijne buikschijf aan 
steenen, of andere harde voorwerpen vast, en kan slechts met 
groote inspanning daarvan losgescheurd worden. Hij voedt 
zich met allerlei weekdieren, kw'allen en andere zeedieren , 
en wordt zelfs dikwijls een buit van andere groote visschen 
en vooral ook van robben. Het wijfje schiet haren kuit in het 
voorjaar. De IJslanders vinden zijn vleesch lekker; bij ons 
wordt hij niet gegeten. Bovendien behoort hij aan onze kust, 
ofschoon juist niet tot de zeldzame, dan toch onder de niet 
algemeene soorten. 
DE S L A K D o I, F. C Y C L O P T E R U S L I P A R I S. 
(Plaat 6 . fig. 2.) 
Deze visch, door de nieuwe natuurkundigen Liparis har- 
latus of vulgaris genoemd, stemt, wat zijn maaksel betreft, 
in het algemeen met den snotdolf overeen, maar hij is veel 
kleiner, heeft eenen anderen vorm en wijkt ook in vele andere 
opzigten daarvan af. 
Hij bereikt eene lengte van ruim eenen halven voet. Het lig- 
chaam is eenigzins lansvormig en , zonder de staartvin, drie en een 
half maal langer dan hoog. Het is geheel in eene gladde , slijmerige 
en eenigzins losse huid als het ware in een zak gehuld. De borst- 
vinnen gelijken op die van den snotdolf, maar zijn, alvorens zij 
onder de keel loopen, tot eene punt verlengd. De staartvin is klein 
en afgerond. Er is slechts eene rugvin aanwezig; zij begint reeds 
boven de borstvinnen, is laag en loopt eivormig tot aan de staartvin 
voort, met welker grond zij zich vereenigt. Dit laatste heeft 
ook plaats met de aarsvin, die echter een derde korter is dan 
de rugvin. Eerstgenoemde wordt door 36 , laatstgenoemde door 
26 zachte stralen ondersteund. De kleur van dezen visch is 
lichtbruin , hetgeen op de onderdeden nog lichter wordt , maar 
