64 
DE VISSCHEN. 
Wij hebben aan onze kust slechts drie soorten van deze familie, 
die tot evenveel verschillende geslachten behooren. Het zijn 
de volgende: 
DE B o T E E V I S C li. G U N E L L U S V U I. G A E I S. 
Deze soort, door Linné^ Blemiius gunellus genoemd, is 
onder de inheemsche visschen gekenschetst door hare buiten- 
gewoon lange, slechts door stekels ondersteunde rugvin. 
Zij bereikt eene lengte van ongeveer drie vierden voet. Haar 
ligchaam, ofschoon niet mager, is van ter zijde gezien, lint- 
of zwaardvormig , weshalve zij in Noorwegen ook zioaardviscJi 
genoemd wordt. Hare hoogte evenaart de lengte van den kleinen 
kop, en bedraagt omstreeks het achtste gedeelte der geheele 
lengte van het ligchaam zonder de staartvin. De oogen zijn 
middelmatig. De snuit is kort en stomp, de mondopening is 
klein en schuins opwaarts klimmende. De kaken zijn met eene 
rij stompe tanden gewapend, en er zijn ook tandjes in het 
ploegschaarbeen aanwezig. De huid is glad, slijmerig, en de 
schubben zijn geheel in de huid begraven. De zijstreep is regt. 
Er zijn 5 stralen in het kieuwvlies aanwezig. De darmopening 
ligt ongeveer in het midden van de onderhelft van den visch. 
De zeer kleine buikvinnen zijn onder de borstvinnen ge- 
plaatst, en ieder uit een harden en zachten straal , die intusschen 
beide vereenigd zijn, zamengesteld ; de borstvinnen zijn klein. 
De staartvin heeft ongeveer de lengte van den kop. De aars- 
en rugvin stooten aan de staartvin, en zijn beide laag: eerst- 
genoemde wordt door 42 tot 43 zachte stralen ondersteund, 
die door 2 stekels voorafgegaan worden; terwijl in de geheele 
lange rugvin, die reeds boven de borstvinnen begint, slechts 
stekels, ten getale van 76 tot 79, aangetroffen worden. 
De onderdeden van dezen visch met de aars- en staartvin 
zijn in het leven oranjegeel; de overige deelen geelbruin of 
