76 
DE VISSCHEN. 
iieusachtig voor de onderkaak uit. T)e borstvinnen zijn smal 
De staartvin is aan het einde nagenoeg regt. De zijstreep is 
flaauw. De aars ligt tegenover het midden der eerste rugvin. 
Deze heeft 14 , de tweede en derde ieder 20 stralen ; de eer- 
ste aarsvin heeft er 33, de tweede 23. Het vleesch heeft wei- 
nig vastheid, en de geheele visch is week of, zooals ons volk 
zeer juist zegt, papperig. 
De bovendeelen zijn van een roodachtig grijsbruin, hetgeen 
op de zijden en de onderdeelen in het zilverachtig witte over- 
gaat. De staart- , borst- en rugvinnen zijn lichtbruin. Aan den 
w^ortel der borstvinnen ontwaart men eene zwarte vlek. 
De wijting bewoont de kusten van West-Europa, van de 
Noord- en Oostzee. Ook aan onze kust komt hij vrij algemeen 
voor. In Groot-Brittannië wordt hij het geheele jaar door opzet- 
telijk gevangen , maar vooral in groote menigte in de maanden 
Januarij en Eebruarij , wanneer hij in groote scholen langs de 
kust komt, om kuit te schieten. Het vleesch is wit en smake- 
lijk , wordt meestal versch gegeten, maar bij den grooten overvloed, 
dien men in Groot-Brittannië heeft, in nog grooter hoeveelheid 
gedroogd of gezouten, en veel als scheepskost gebruikt. De 
wijting voedt zich met allerlei kleine visschen, vischbroed , visch- 
kuit, kleine schaaldieren, weekdieren en wormen. 
B. Soorten zonder voeldraden aan den snuit , met 2 rugvinnen 
en eene aarsvin; vormende het ondergeslacht Merlucius. 
DE STOKVISCH. GADUS MERLUCIUS. 
De Stokvis ch is, als de eenigste inheemsche soort der 
onderafdeeling, reeds toereikend aan bovengenoemde kenmer- 
ken te herkennen. 
Hij bereikt eene lengte van drie voet, heeft lange, zoowel 
aan de kaken als in het gehemelte, op 2 rijen geplaatste tanden, 
en grootere schubben dan de overige inheemsche soorten van 
Dorsch-visschen. De mond is van binnen zwart, en strekt zich 
