DE SCHELVISCH. 
8] 
De schelvisch is gewoonlijk een tot anderlialven voet lang 
en weegt 2 tot 4 pond ; maar hij bereikt tot 3 voet lengte 
en meer, vermits men zegt voorwerpen van 16 pond aange- 
troffen te hebben. De schelvisch bewoont alle kuststreken van 
Groot-Brittannië en de geheele Noordzee: hij komt ook menig- 
vuldig in het Kattegat en den Sund voor, dringt echter niet verder 
in de Oostzee. Zooals de kabeljaauw, vereenigt hij zich tot 
groote scholen, komt in den winter en het voorjaar aan de 
kusten, wordt aldan in menigte gevangen, en versch op de 
markt gebragt, waar hij om zijn wit, aangenaam smakend 
vleesch zeer gezocht is. Hij wordt ook, hetzij voor eigen 
gebruik, hetzij voor uitvoer , in de visschersdorpen , bf gedroogd , 
bf gestripd, dat wil zeggen, met zout bestrooid, nadat er de 
ingewanden uitgehaald zijn. De rijtijd heeft plaats in Eebruarij 
en Maart. Hij voedt zich met allerlei zeedieren, voornamelijk 
ook met andere kleine visschen. 
DE STEENBOLK. GADUS LUSCUS. 
(Plaat 8, fig. 1.) 
De Steenbolk is onder de inheemsche soorten dezer af- 
deeling dadelijk te herkennen aan de zwarte vlek, die den 
wortel zijner borstvinnen inneemt. Hij is bovendien kleiner 
dan de kabeljaauw en schelvisch ; zijn ligchaarn is naar even- 
redigheid hooger, de darmopening is verder naar voren en wel 
onder de eerste rugvin geplaatst, en de eerste aars vin is nog 
een weinig langer dan bij den schelvisch , en van een grooter 
getal (29 tot 30) stralen voorzien. 
De steenbolk bereikt eene lengte van ruim eenen voet. De 
hoofdkleur is een in het geelrood trekkend bruin, hetgeen op 
de onderdeelen allengs lichter wordt, en in wit overgaat; aan 
den wortel der borst- vinnnen ontwaart men eene zwarte vlek. 
