DE AAL. 
87 
DE AAI.. ANGUIT. LA VUL GARIS. 
(Plaat 9, fig. 1.) 
De Aal, die ook Paling en, naar het voorbeeld vanLiN^^É, 
veelal nog Muraena anguilla genoemd wordt, bewoont, behalve 
de Poolstreken, nagenoeg alle zoete wateren van Europa, wordt 
echter reeds in het gebied der Donau zeldzaam, en schijnt in 
het oostelijke Kusland geheel te verdwijnen. In ons land, waar 
hij menigvuldig in alle onze staande wateren en rivieren voor- 
komt, is hij bij iedereen bekend, en om den uitstekenden smaak 
van zijn vet vleesch zeer gezocht. 
De aal bereikt gewoonlijk eene lengte van 3 tot 4 voet , wordt 
eenige duimen dik en weegt alsdan 5 tot 6 pond. Intusschen 
heeft men ook, gelijk dit bij de visschen in het algemeen plaats 
heeft, enkele voorwerpen aangetroffen, die de gewone verhou- 
dingen van maat en gewigt ver te boven gaan. 
De aal draagt in vele landen meer dan ééne benaming, en 
dit heeft aanleiding gegeven tot het onderzoek, of er in deze 
soort standvastige bijsoorten voorkomen. De Engelsche natuur- 
kundige Yarrel heeft getracht, het bestaan van dergelijke 
bijsoorten te bewijzen, en ze onder de namen van aal met 
puntigen snuit, [Anguilla acutirostris) , aal met breeden snuit , 
(Ang. latir osiris) ^ en aal met middelbaren snuit, [Ang. medio- 
rostris)^ als zelfstandige soorten aangevoerd. Ofschoon er nu 
ook in ons land zoodanige afwijkingen in den vorm van den 
kop voorkomen , is het mij niet mogen gelukken , ze standvas- 
tig te onderscheiden en worden de benamingen Aal en Paling 
zelfs door onze visschers veelal geheel willekeurig toegepast. 
Intusschen onderscheidt men, volgens van den Ende, (Vereeni- 
ging III, bladz. 94, noot) , te Arnhem, den aal in Eijnkoppen 
en Grofaal of Jankoppen. Het is de vraag, of zoodanige 
benamingen meer beteekenen dan die, door de jagers uitgedacht ’ 
7 * 
