88 
DE VISSCIIEN'. 
om bij den das een hondendas en een varkensdas, bij de hout- 
snippen een uilenkop en eene blaauwpoot, bij de patrijzen een 
trek-patrijs en een berg-patrijs enz. te willen onderscheiden. 
De heer A. van Bëmmelen beu^eert inderdaad, dat de zeer 
jonge voorwerpen gewoonlijk Bak -aal, de jongen in het alge- 
meen Aal, en de ouden Paling en in Gelderland ook Hap- 
per genoemd worden. 
De aal heeft, even als de overige soorten der familie, in het 
geheel geene buikvinnen. De borstvinnen zijn klein. De aars 
ligt digter bij den snuit dan bij het einde van den staart. 
Onmiddelijk achter deze opening begint de aarsvin, die zich 
tot aan de punt van den staart uitstrekt en van hier aan de 
nog langere rugvin stoot, zoodat eigenlijk geene staartvin aan- 
wezig is, en beide voornoemde vinnen de grootste achterhelft 
van het ligchaam eenvormig omzoomen. Deze vinnen bereiken 
niet de helft der hoogte van het ligchaam. De rugvin strekt 
zich naar voren uit, tot op de helft van den afstand gelegen 
tusschen den aars en het einde der borstvinnen. Alle vinnen 
hebben zachte stralen. 
De kop is afgeplat en breeder dan de romp, die een weinig 
zijdelings zamengedrukt is. De staart wordt naar achteren 
allengs lager, in diezelfde mate ook zamengedrukt en loopt dien- 
tengevolge aan zijn einde puntig uit. De kleine schubben zijn 
in de slijmerige huid als bedolven. De oogen zijn klein. De 
onderkaak steekt een weinig voor de bovenkaak uit , en beide 
zijn, even als het ploegschaarbeen met fijne tanden, op strepen ge- 
plaatst, gewapend. Het kieuwvlies is van 10 stralen voorzien. 
De kleur der bovendeelen is een min of meer in het zwart trekkend 
olijfgroen , hetgeen aan de zijden lichter wordt en op de onder- 
deden in het geel- of witachtige overgaat. 
De aal houdt zich het liefst in wateren met modderachtigen 
grond op, waarin hij zich verschuilt. Door zijne kleine kieuw- 
openingen in staat gesteld, tamelijk lang buiten het water te 
leven, onderneemt hij, dikwijls gezellig, bij voorkeur over 
