102 
DE VISSCHEN. 
DE ZEELT. CYPRINÜS TINCA. 
(Plaat 11 , fig. 1.) 
De Zeelt is de vierde en laatste soort der inheemsche 
karpers met voeld raden aan den snuit. Zij nadert den karper 
door hare uiterlijke gestalte, den barbeel en den grondel door 
hare korte rugvin ; laatstgenoemden meer in het bijzonder door 
het gebrek aan harde stralen in de rug- of aarsvin, en door- 
dien zij, zooals deze, slechts een paar voeldraden heeft; en 
wijkt van alle drie af door hare kleine schubben en hare aan 
het einde nagenoeg regte, of in andere woorden zeer w^einig in- 
gesnedene staartvin. 
De zeelt, die ook Muithond en in de Betuwe Louw ge- 
noemd wordt, is de Tinca vulgaris der nieuwe natuurkundigen. 
Het ligchaam van de zeelt, ofschoon zijdelings zamenge- 
drukt, is vleezig en dik. Plet aan weerszijde van den mond- 
hoek geplaatst voeldraadje is zeer kort. Men ontwaart aan de 
zijden van den kop, verscheidene rijen van slijmporen. De rug- 
vin is korter dan de kop, afgerond en heeft 12 stralen; de 
aarsvin is nog minder hoog en heeft er slechts 11; de buik- 
vinnen hebben 9 stralen, die bij de mannetjes veel grooter zijn 
dan bij de whjfjes; de staartvin is groot, en, in plaats van gevorkt , 
slechts een weinig uitgehold. De schubben zijn zeer klein, vast 
in de huid zittend, en het geheele ligchaam is zeer slijmerig. 
De zeelt ^ is in het leven fraai olijfgroen met metaalglans 
van gepolijst geel koper; maar deze kleur trekt langs de bo- 
vendeden in het grijsachtig zw'arte, terwijl het op de onder- 
deden in het gedachtig witte overgaat. Aan de lippen, den 
aars en den oksel der borstvinnen ontwaart men eene vleesch- 
kleurige tint. De vinnen zijn zw^artachtig, hetgeen echter naar 
haren w^ortel in het donkergrijze overgaat. Intusschen zijn deze 
tinten bij sommige voorwerpen donker, bij andere lichter, sterk 
