DE STEENKAPPER. 
105 
hetgeen op de zijden in het geelgroene overgaat. De borst- en 
buikvinnen trekken in het roodachtige; de overige vinnen zijn 
donkerbruin; intusschen trekken alle tinten dikwijls min of 
meer in het geelroode. 
De steenkarper, die in Duitschland den naam van Karausclie 
draagt, bewoont het grootste gedeelte van het gematigde Europa 
tot Middel-Scandinavië , en komt tot in het oostelijk Siberië 
voor. In ons land w'ordt hij vrij algemeen , voornamelijk in de 
staande w'ateren, zooals meren, veenpiassen, vaarten en slooten 
aangetroffen. Hij behoort niet onder de groote soorten, bereikt 
echter eenen voet lengte, en wordt ongeveer een pond zwaar. 
Hij voedt zich met weeke plantendeelen, wormen, maskers van 
insekten en vischbroed. De rijtijd heeft in het voorjaar plaats. 
Deze visch is weinig gezocht voor de tafel. • 
De grootte en dikwijls ook de kleur van den steenkarper 
bieden somtijds aanmerkelijke verscheidenheden aan, naarmate den 
aard der wateren, w'aarin hij leeft of gehouden wordt. Men vindt 
ook voorwerpen, minder hoog van ligchaam dan gewoonlijk, 
maar toch steeds aanzienlijk hooger dan de giebel. Agassiz 
heeft derhalve een soort tusschen den steenkarper en giebel, 
onder den naam van Cypr. moles, onderscheiden en de Selys 
voert alle drie als Belgische visschen aan. 
Tot deze afdeeling behoort ook de in Europa en ons land 
uit China ingevoerde Goudvisch, Cyprinus miraius ^ die ech- 
ter in den wilden staat eenvoudig grijsgroen van kleur schijnt 
te zijn. Hij werd in de zeventiende eeuw naar St, Helena ge- 
bragt, en eerst in 1728 in Engeland en Nederland ingevoerd. 
Naar de wijze der Chinezen en Japanners wordt hij bij ons in 
glazen of in vijvers gehouden, verdraagt onze luchtstreek zeer 
goed , en teelt in het wild voort. Men weet, dat er onder hen 
allerlei monsters en van allerlei kleuren, zoo als witte, ge- 
vlekte of ook grijsbruine voorkomen. 
